Nuk ka dyshim se pirandelianët e “Gjashtë personazhe kërkojnë një autor” përfaqësojnë një nga tekstet themeltare të teatrit italian të shekullit të XX-të. Me këtë komedi hapet, në të vërtetë, një kapitull i çmuar i prodhimit dramatik, të përfaqësuar nga trilogjia e ashtuquajtur e teatrit në teatër (që përfshin edhe pjesët “Secili sipas mënyrën së tij” dhe “Sonte luaj vetë”), kushtuar kryesisht hetimit të konflikteve të pavdekshme që ekzistojnë mes elementeve kryesore të artit teatror, domethënë konfliktet shkrimtar, regjisor, aktor, publik dhe kritikë.Vepër e një ndikimi të madh emocional, e aftë të instalojë ndjenjën e alarmit të thellë tek shikuesit, si për të nxitur atë dhe kritikët, pjesa është luajtur për herë të parë në “Teatro Valle” në Romë në pranverën e vitit 1921, duke shkaktuar menjëherë debat të zjarrtë midis kritikuesve dhe mbështetësve të ndezur të këtij eksperimenti teatror. Ky fat debatues e ka shoqëruar veprën gjatë dekadave, në versionet e panumërta, pak a shumë besnike me origjinalin, të cilat janë propozuar nga kompanitë teatrore në mbarë botën.

“Shembja e personazheve”

     Në thelb, besnike ndaj tekstit të Pirandello-s, shfaqja e Teatrit Kombëtar bazohet pikërisht në pushtetin shprehës të fuqisë së analizave psikologjike të figurave simbolike protagoniste dhe mbi aftësinë për të angazhuar shikuesit në procesin krijues, që përbën themelin e artit teatror.
     Intriga e shfaqjes është universale dhe e njohur: hiqet murit i katërt, transparent dhe i pakapërcyeshëm, barriera konvencionale midis aktorëve dhe publikut dhe gjendemi menjëherë të mbartur, me realizëm të madh, në provat e vënies në skenë të pjesës “Loja e barabartë” të Pirandellos dhe që në fillim kemi mundësi që të shohim grindjet midis regjisores dhe aktorëve. Por këtu vijnë të papriturat, në skenë mbërrijnë gjashtë figura misterioze, hije të frikshme dhe mbresëlënëse që projektojnë qetësi dhe respekt borgjez tek kompania teatrore, ndërsa prishin përfundimisht planet e saj. Këta individë të panjohur deklarojnë se nuk janë asgjë tjetër veç personazhe, fryt i fantazisë së një autori, i cili pasi i ka krijuar, nuk e ka përfunduar komedinë që u ka kushtuar atyre, duke i lënë ata në një lloj paqartësie pikëllues. Prandaj qëllimi kryesor i tyre është që me pasion dhe këmbëngulje të madhe të gjejnë një regjisor, i cili ofron plotësimin dhe vënien në skenë të kësaj shfaqjeje, në mënyrë që të vendosë më në fund drejtësinë për këtë histori, që ka shënuar edhe ekzistencën e tyre dramatike.
     Me synimin për të bindur aktorët që të ndërmarrin këtë udhëtim me ta, fillon historia e këtyre ngjarjeve të dhimbshme, nga mbytja e një martesë të tjetërsuar, nga mungesa e komunikimit në marrëdhëniet me fëmijët, tek gremia e varfërisë dhe një takim i rastësishëm, që çon në një situatë turbulluese, pothuajse inçesti…Të gjitha këto situata sjellin shembjen e këtyre gjashtë karaktereve simbolike (babai, nëna, biri, thjeshtra, i riu dhe vajza e vogël, pjesëtar të kësaj familjeje të shkatërruar nga fati), që rezulton edhe në vdekjen e dy të rinjve (bëhet fjalë për vdekje të vërtetë, apo fiksion skenik shumë të vërtetë? Edhe pse kjo pyetje mbetet në dyshim). Përpjekjet e bëra nga regjisorja dhe kompania e saj për të përkthyer këto ngjarje të dhimbshme në gjuhën teatrale, megjithatë, do të rezultojë tërësisht e pamundur, sepse në sytë e gjashtë personazheve kjo vënie në skenë do të rezultojë artificiale, do të jetë mos respektim i së vërtetës dhe në fund të fundit, shumë respekt për dinjitetin e tyre dhe vuajtjet intime dhe të thella. Perdja mbyllet me shumë pak përgjigje, duke e lënë të pazgjidhura edhe pyetjet më të rëndësishme dhe hedhur një hije dyshimi mbi rëndësinë e teatrit dhe aftësinë e tij për të përkthyer dhe të reflektuar realitetin në mënyrë praktike dhe të vërtetë.

Aktorët dhe regjia

     Versioni i pavdekshëm i kryeveprës pirandeliane, ishte një qasje e arrirë e Mehmet Xhelilit, që me siguri do të vlerësohej nga puristët e teatrit të Pirandello-s. Skenografia esenciale, siç kërkohet nga teksti i vetë komedisë pasurohej nga dritat e mprehta dhe të ftohta, që transmetonin në mënyrë të përkyer ndjenjat e ankthit të tensionuar, që tregonin duke nënvizuar momente të rëndësishme të historisë. Një grup aktorësh, të aftë të mbajnë të mbërthyer publikun për dy aktet e gjithë pjesës teatrore.
     Shumë shqetësuese, agresive, e dëshpëruar dhe e karakterizuar nga një bukuri tejet agresive dhe joshëse, erdhi interpretimi i thjeshtrës, që u propozua nga aktorja Eftiola Laçka, po kështu meriton një lavdërim të padiskutueshëm babai, si një meritë e padiskutueshme e fatit të keq dhe, në të njëjtën kohë, i etur për të arritur qëllimin lakmuar. E shohim historinë e tij ekzistenciale në një vepër teatrale të cilës i jep trupin dhe shpirtin e tij, Fatos Sela, një aktor i eksperiencave të mira skenike. Gjithashtu meritojnë të përmenden edhe Marjeta Ljarja, e cila në rolin e nënës përfaqëson qetësi të trishtuar, si dhe Suela Konjarin në rolin e vogël dhe fortësisht të kthyer në një karikaturë të paskrupullt, në Madame Paçe.
     Mund të flitet për këtë shfaqje për mizanskena preçize dhe të shpenguar, ku të gjithë, në çdo moment janë pjesëmarrës dhe ku aktorët, të gjithë plot pasion janë krijues. Ky fakt buron prej një pune të pjekur mirë e mirë, duke u nisur nga Kureta, Kujofsa, Angjeli, Bozgo, Muka, Xhelili, Hoxha, Konjari, Janushi, Xhangolli, Dhima.
     Shfaqja përshkohet nga harmonia e plotë dramaturgjike, realizuar nga kostumografia e Anila Zajmit, që përcakton bukur dramën, karakteret, humbjen, madje edhe ndërtimin e ballafaqimit dramaturgjik, nga skenografia e Genc Shkodranit, që krijon të gjithë ndërthurjen strukturore kohore dhe njerëzore, si dhe përdorimi sundues dhe plot nënvizime të holla dramaturgjike i muzikës së përdorur prej regjisë, e cila i ka dhënë shfaqjes një ritëm të lartë.

Në teatër me Pirandello-n

     Ky eksperiment ambicioz, gjysëm teatral, shkruar pothuajse gjysëm shekulli më parë nga Luigi Pirandello godet akoma sot shumë të qartë, duke sjellë qartësisht një nga temat themelore të poetikës së dramaturgut të madh siçilian. Esenca e vërtetë dhe magjia e artit të teatrit konsiston në dhënien jetë të historive dhe karaktereve, që janë pa dyshim më shumë qenie reale njerëzore, me mish e kocka, dramatikisht të destinuar që të mbajnë maska krejtësisht të ndryshme, në kontekstet e ndryshme në të cilat ata gjenden, si dhe të jetojnë me njerëz me të cilët kanë mundësinë të bashkëveprojnë.
     “Gjashtë personazhe kërkojnë autor” mbart një gjuhë sa të pasur intelektuale, aq edhe të ngjeshur me veprim e dramaticitet; ajo ka një mënyrë tepër origjinale të servirjes së subjektit: në fillim e çuditshme dhe pastaj e hapur dhe sugjestionuese. Mbart një lëndë të kondensuar, të ngjeshur, intensive, të gjerë. Ajo ka personazhe të larmishme, të pushtuar nga nevoja ulëritëse për komunikim dhe vetëkonfirmim.
“Gjashtë personazhe në kërkim të një autori” është një tronditje për të eksploruar dinamikën e mistershme të procesit krijues dhe përpjekje për të analizuar bashkëjetesën e vështirë dhe bashkimin mes realitetit, ekzistencën, artit dhe vizioneve kontradiktore e paralele që ekzistojnë në botën që u përket individëve. Shfaqja vënë në skenë nga Mehmet Xhelili, është realizuar në të gjithë përbërësit e vet, ndërsa respekton tekstin original, pa deformime, apo veshje me xhingla të kota, por duke i dhënë asaj jetë të re dhe modernitet, në mënyrë që të jetë sa më interesante dhe emocionuese për audiencat e të gjitha moshave, nga njohësit e mirë të Pirandello-s, deri tek shikuesit më të rinj.

Vendose ne Facebook

Artikuj të ngjashëm:

• Soni Malaj: Si e rrëmbeva dashurinë e balerinit Mirko
• TIRONA, STAROVA DHE MORALI I FUTBOLLIT
• Vizat, një hap larg, tani vetëm çështje kohe
• Neritan Licaj & Julia Ilirjani shkruajnë letra dashurie
• Socialistët prishin bojkotin 6 mujor

Energjike, me zë të fuqishëm, Juliana Pasha këndoi denjësisht në skenën e Festivalit Europian të Këngës, duke bërë krenarë shumë shqiptarë që e ndoqën dhe e votuan. Por edhe kësaj rradhe, Shqipëria nuk mundi të ngjitej më lart se në vendin e 16-të.

Ndoshta është koha të mos varim kaq shumë shpresa tek Festivali Europian, por ta shohim atë si një ngjarje artistike, që na jep kënaqësi dhe na shërben për diçka.

Sigurisht, si çdo eveniment europian, ngjarja realisht është e përmasave të mëdha dhe me vështrimin e parë duhet përjetuar si e tillë. Por, duke parë që vit pas viti Shqipëria thur ëndrra për shumë dhe vlerësohet me pak, atëherë le të jemi më konstruktiv dhe t’i shohim gjërat siç janë.

Është një festival i këngës, ku sipërfaqja e tij gjeografike, është rritur ndjeshëm, ku sistemi i votimit i jep të drejtën secilit vend pjesmarrës të japë pikë, duke përjashtuar veten e tij. Ky votim është 50 për qind i bazuar tek një juri profesionale dhe 50 për qind nga votimi popullor.

Kështu funksionoi edhe sivjet, dhe kënga shqiptare, “It’s all about you”, nuk mundi të ngjitet më lart se në vendin e 16-të. Mirëpo zhgënjimi pas kësaj ishte i madh. Kjo shihej tek ndjeshmëria e njerëzve dhe opinionet e tyre. Vendet që i dhanë pikë Shqipërisë ishin të pakta, Maqedonia 12 pikë

Greqia 10 pikë, Zvicra 8 pikë, Islanda 7 pikë, Turqia 7 pikë, Bosnje Hercegovina 5 pikë, Kroacia 5 pikë, Belgjika 3 pikë, Polonia 2 pikë, Gjermania 1 pikë, Rumania 1 pikë, Anglia 1 pikë. Kështu Shqipëria me mund të madh arriti të mblidhte 67 pikë.

Të mësuar t’ia lëmë fajin gjithmonë të tjerëve, edhe kësaj rradhe “fajin” e kishte “sistemi i votimit dhe numri i madh i republikave sllave”. Për as një moment “fajin” nuk ia hedhim vetes, me bindjen se kemi bërë më të mirën e mundshme. Dhe vërtet sivjet ishte punuar me këngën më mirë se asnjëherë tjetër, ishte kuruar çdo pjesë përbërëse e saj me mjaft kudes. Juliana Pasha është një nga këngëtaret e stërvitura të skenës, me një zë “black” të fuqishëm që këndoi mjaft e sigurt dhe energji këngën e saj. E shoqëruar me po kaq energji nga violinisti shqiptar me famë ndërkombëtar, Olen Cezari, si dhe nga tre vokalistet amerikane, Juliana u duatrokit nga publiku dhe u komentua mjaft mirë. Por gjithsesi nuk mundi të arrinte më shumë nga ç’ka arritur vendi ynë gjatë këtyre viteve, përjashto Anjeza Shahinin, që fati a çfarë tjetër e renditi në vendin e shtatë.

Të gjithë ne pamë edhe kësaj rradhe se si jepen pikët në Eurosong: në bazë të aleancave gjeografike. Atëherë, duke e ditur se sa pak mbështetje rajonale kemi, përse prehemi kaq shumë, kjo është e para. Dhe dyta, por më e rëndësishmja, përse nuk kemi kurajon të këndojmë në shqip, që të paktën kjo ngjarje artistike t’i shërbejnë një qëllimi? Të këndojmë në gjuhën tonë sikundër bëjnë shumë fqinj tanë që këndojnë jo vetëm në gjuhën e tyre por konkurrojnë edhe me kompozime tipike vendase, pa e vrarë mendjen nëse do i kuptojë Europa, apo jo. Ato transmetojnë muzikën e tyre dhe kaq u mjafton. Kurse ne eksperimentojmë për çdo vit dhe këndojmë në anglisht, pop, dance, këngë me motive etnike, balada, etj. Çdo vit kemi eksperimentuar me stile të ndryshme që t’i pëlqejmë Europës. Por Europa qenka e çuditshme. Atëherë përse të mos jemi më origjinalë dhe më kërkues tek vetja jonë?! Fiton në një Eurofestival një këngë me violinë, edhe ne shpejt të gjejmë dikë që shoqëron me violinë, fiton në Euronsong një këngë me koreografi dhe ne shpejt për ta shoqëruar Ledina Çelon me koreografi, fiton një këngë me ritme etnike, dhe ne shpejt për ta shoqëruar Luiz Ejllin me gajde e lule. Ne duhet të heqim dorë nga këto e duhet të shkojmë atje për tu dëfryer, për të kënduar për 3 minuta para miliona spektatorëve në gjuhën tonë, për të demostruar me të vërtetë atë që jemi dhe që bëjmë.

Pastaj ka edhe një moment tjetër që nuk duhet anashkaluar.

Pavarësisht se secili shtet vlerëson me pikë komshiun, përsëri çdo vit çmimi diskutohet mes 4-5 konkurrentëve më të mirë! Kjo të bën të mendosh se pavarësisht subjektivizmit dhe politikës së fqinjësisë, e bukura godet. Kështu u votua edhe vjet, edhe parvjet, edhe para tre vitesh, etj, por nuk mund të thuash se kënga norvegjeze, serbe, finlandeze, ruse, që janë shpallur fituese në këto vitet e fundit, nuk ishin ndër më të mirat e festivalit. E pra, politika e komshiut, mund tia ketë ngrënë apo shtuar hakun një kënge, me dy-tre shkallë diferencë, por kurrsesi nuk mund të ketë dënuar këtë këngë vërtet, duke e shndërruar nga këngë  pretendente në këngë që i përket gjysmës së dytë të tabelës klasifikuese.

Festivalin sivjet e fitoi një vajzë 19 vjeçare nga Gjermania, Len Meyer Landrut, e cila kishte mënjanuar provimet e maturës për të marrë pjesë në këtë festival dhe që në fund u shpërblye me çmimin e parë. Kënga e saj ishte e freskët, e thjeshtë, e ëmbel, kishte një ritëm që të tërhiqte, megjithëse të kujtonte disi stilin e Lilly Allen. Ajo u votua me 246 pikë nga telespektatorët e 39 vendeve, pasi dilte fituese në parashikimet e internetit.

Box

Eurosong është një garë që zgjat tre netë dhe që ka lindur në vitin 1956 në Lugano të Zvicrës. Këtë vit ajo u ndoq nga 125 milionë persona.

Kënga fituese me titull “Satellite” ishte që përpara festivalit të Eurosong -it një hit në Gjermani. Kostume ekstravagante si edhe drita e efekte pafund e kthyen festivalin e Eurosongut në Arenën Telenor pranë Oslos, në një spektakël të vërtetë. 25 vende nga Europa morën pjesë në të. Turqia mori vendin e dytë, e ndjekur nga Rumania. Në vendin e katërt u rradhit Danimarka, në të pestin Azerbajxhani.

Shqipëria në vendin e 16-të

Shqipëria mori pjesë me Juliana Pashën dhe këngën “It’s all about you” (Nuk mundem pa ty- Gjebrea, Çako, Saraçi). Megjithëse arriti të marrë vetëm vendin e 16-të, Pasha dëshmoi me zërin e saj kumbues dhe paraqitjen në skenë, se Shqipëria është ndërkohë një vend pjesëmarrës i denjë për spektakle të tilla si Eurosongu.

Vetëm dy vende më lart

Edhe kënga e Juliana Pashës pati të njëjtin fat si paraardhëset e saj. Prej Anjeza Shahinit, e cila ishte e para që përfaqësoi Shqipërinë në Eurosong, dhe u rendit e shtata, të gjithë që erdhën pas saj, nuk u ngritën më lart se vendi i 15-të. Për tri vite me radhë Shqipëria është renditur e 17-ta në votimin përfundimtar e ku si gjithnjë ka marrë pikë prej fqinjëve tanë, Maqedoni, Greqi, apo Turqi, vende këto ku ka edhe më shumë shqiptarë. Veçse këtë vit mundëm të ngrihemi dy radhë nga tri vitet e mëparshme.

Shqipëria në Euronsog

2004 “Imazhi yt”, Anjeza Shahini, E. Zhulali-A. Doçi, vendi i 7-të

2005 “Nesër shkoj”, Ledina Çelo, A. Hila-P. Laço, vendi i 16-të

2006 “Zjarr e ftohtë”, Luiz Ejlli, K. Qafoku-Dr. Flori, vendi i 15-të

2007 “Balada e gurit”, Frederik Ndoci, A. Hila-P. Laço, vendi i 17-të

2008 “Zemrën e lamë peng”, Olta Boka, A. Hila-P. Laço, vendi i 17-të

2009 “Më merr në ëndërr”, Kejsi Tola, E. Zhulali-A. Doçi, vendi i 17-të

Vendose ne Facebook

Artikuj të ngjashëm:

• “6 personazhe kërkojnë një autor” në skenën e Teatrit Kombëtar
• Aniston, me një shtëpi vetëm për vete
• Neritan Licaj & Julia Ilirjani shkruajnë letra dashurie
• Emocionet e një Para-Eurosongu
• “Çdo mashkull e ka një Mirandolinë!”

Angelina Jolie dhe Lady Gaga në shtrat së bashku?
Angelina Jolie e Brad Pitt kanë kohë që janë vënë në qendër të thashethemeve për ftohje të raportit. Dikur Angelina do të shoqërohej me Lara Croft, ndërsa kësaj radhe bëhet fjalë për një tjetër star të shfaqur së fundmi.
Ian Halperin, autori i “Brangelina: historia e pathënë e Brad Pitt dhe Angelina Jolie”, ka deklaruar se bukuroshja Angie do të kishte pasur një romancë me Lady Gaga. Biseksualizmi i Jolie është vënë re që nga e kaluara e saj me aktore të gjinisë femërore. Sipas asaj që ka treguar Halperin, Angelina dhe Lady Gaga kanë kaluar një natë të gjatë dashurie në hotelin e Beverly Wilshire të Los Angeles. Për më tepër duket se e njëjta Jolie është obsesionuar me pop-starin Lady Gaga. Brad Pitt i tradhtuar nga Angie me një grua? Gjithçka mund të ndodhë, edhe kur ajo mund të ketë emrin Lady Gaga.

Taylor Swift larg dashurisë
Swift raportohet se është këshilluar nga nëna e saj Andrea për të lënë mënjanë jetën e dashurisë dhe të përqendrohet në punë. Sipas mediave amerikane, këngëtares i është thënë se thashethemet për lidhjet me Taylor Lautner, apo Cory Monteith mund të kenë ndikim negativ në imazhin e saj. Andrea i ka thënë Taylor se ajo duhet ta vendosë karrierën para dashurisë. Andrea, e cila mundohet të ketë kontroll në karrierën dhe jetën personale të këngëtares, mendon se Taylor ka punuar shumë për të lejuar që gjithçka të shkojë kot për shkak të një mashkulli”, ka thënë burimi i afërt me 20-vjeçaren.
Madonna: ‘Jesus, bye, bye’
Ka përfunduar lidhja mes këngëtares dhe modelit. Ajo 53 vjeç ndërsa ai vetëm 23, por dukshëm lidhja e tyre ishte vetëm një atraksion mendor. Në fakt Madonna dhe Jesus Luz janë ndarë në momentin ku u duhej t’i argumentonin gjërat. Pas një viti së bashku komente të shumta kanë ardhur nga miqtë e këngëtares. ‘Problemi i tyre është diferenca e moshës, ka thënë një nga miqtë e Madonës. Dhe sa kohë mund të zgjaste? Janë në momente ndryshme të jetës së tyre.
Sipas biografit J.Randy Taraborrelli kjo lidhje ka zgjatur kaq gjatë vetëm falë mbështetjes emotive që Madona ka pasur vërtet nevojë. Kjo e bëri atë që ta prezantojë Jesus me fëmijët e saj. Ishte një lidhje fantazi. Por çdo gjë ka mbaruar. Tashmë Jesus është kokë e këmbë i dashuruar dhe për këtë ndihet pak në faj.
Jennifer Lopez: “Dua të kem fëmijë të tjerë”
Max dhe Emme janë dy binjakët e Jennifer dhe janë gjithçka për ta bërë atë të lumtur. Diva e muzikës dhe filmit mendon sërish për të pasur fëmijë të tjerë edhe pse nuk kanë kaluar ende dy vjet nga lindja e dy binjakëve. Ajo për të cilën mendon vazhdimisht është të zgjeruarit e familjes. “Dëshiroj të kem fëmijë të tjerë – ka thënë Lopez. Në jetë nuk mund të planifikosh gjithçka, asnjëherë nuk i dihet “. Jennifer, 40 vjeç, është munduar për të pasur shtatzëninë e parë. Zëra thonë se këngëtarja ka marrë kura për të bërë fekondim. Por ajo ka mohuar çdo gjë duke pohuar se mbi çdo gjë tjetër do të donte fëmijë të tjerë. Sa më shpejt madje.

Arcuri, feston San Valentinon vetëm
Manuela Arcuri 14 shkurtin e ka kaluar duke bërë guidë turistike me rastin e karnavaleve që zhvillohen në provincën e Viterbos. Thuhet për një lidhje të mundshme mes aktores dhe një djali brun me të cilin është njohur në Amerikë. Por në tokën italiane nuk ka asnjë gjurmë të tij, deri tashmë të paktën. Aktorja latine ka preferuar të rrijë vetëm në ditën e të dashuruarve duke tërhequr vëmendjen e të tjerëve. Më një look casual, ajo ka marrë pjesë edhe në sfilatën e përvitshme që zhvillohet në festa të tilla.

Rihanna dhe Matt Kemp të fejuar?
Jo, vetëm miq të mirë
Së bashku kanë kaluar pushime romantike në Meksikë për Krishtlindje. Të gjitha të dhënat, fotot e bëra, provokuan një lidhje të mundshme mes tyre. Por në fakt nuk ka asgjë të tillë për Rihanën dhe yllin e bejsbollit Matt Kemp. Lojëtari ka dashur t’i japë fund thashethemeve përmes deklaratash zyrtare. “Rihanna është thjesht një nga miket më të mira. Kemi qenë në Meksikë dhe jemi argëtuar. Por jam shumë i përqendruar në punë, ndaj të pavërteta të tilla vetëm do të më bezdisnin, ka thënë 25 vjeçari Kemp. Jam befasuar vërtet nga vëmendja e medias mbi këtë raport”. Nga ana tjetër Rihanna, 21 vjeç, nuk komenton asgjë mbi të kaluarën e saj me Chris Brown. Mendohej se kishte gjetur një dashuri të re, e cila e ka bërë të mbetet e zhgënjyer: për Matt ekziston vetëm bejsbolli, ose, të paktën kështu do të duket.
John Mayer : “Jessica Simpson është si droga”
Në vitin 2007 kanë qenë së bashku për një vit. Verën e kaluar u përfol për një rilidhje, menjëherë pas ndarje së John Mayer me Jennifer Aniston. Por ka vërtet një arsye. Atraksioni seksual për këngëtaren Jessica Simpson ka qenë gjithmonë i madh.
John e ka konfirmuar këtë në një intervistë të dhënë për Playboy. “Ajo vajzë për mua do të mbetet si drogë. Dhe droga nuk të bën mirë nëse e përdor me tepricë, ka shpjeguar Mayer. Nga ana seksuale ishte shumë atraktive. Një çmenduri që nuk e ndërroj me asnjë tjetër. Për të do të shisja çdo gjë vetëm për ta pasur “. Format e ‘rrezikshme’ të Simpson e kanë bërë Mayer të çmendet nga pasioni. Rreziku mbetet varësia. A do të jetë disintoksikuar Mayer tashmë?
Vic Beckham, shpenzon 25 mijë euro për një çantë
Kur bëhet fjalë për modë, rregulla dhe aksesorë të shtrenjtë, Victoria Beckham nuk njeh kufij. Ajo nuk di vërtet të rezistojë. Kështu ish Spice Girl ka bërë një super shpenzim rreth 25 mijë euro për një ‘Birkin di Hermes’. Ashtu si të gjithë të fiksuarit e modës që i bëjnë mirë ndryshimet, nuk bëhet fjalë për një çantë të thjeshtë, por për çantën më të kërkuar të planetit. Dhe vetëm ajo e ka. Victoria Beckham.
Britney me një tjetër pamje
Britney Spears është shfaqur në disa foto në formë fizike aspak të mirë. Ajo duket se ka fituar serish kilet e tepërta, madje ndryshimi fizik është shumë i madh. Kjo ka bërë që të qarkullojnë zëra për një krizë të re psikologjike, pasi pak muaj më pare ajo humbi edhe kujdestarinë e dy djemve që ka me Kevin Federline. Dhe si për ironi, gjatë këtyre ditëve, Federline po merr pjesë në një reality show ku në qendër të spektaklit është tema e humbjes së peshës.
Bonico Del Toro mashkulli më i përfolur
Bonico Del Toro nuk mund të kuptojë se pse njerëzit i thonë atij se është i bukur. Aktori 42 vjeç, për të cilin ka pasur thashetheme se ka pasur një romancë me aktoren Scarlett Johannson, gjithmonë është i mahnitur kur votohet si njëri prej aktorëve më seksi nëpër të gjitha anketat në internet. ‘Nuk e di! Çfarë kam seksi? Është pjesë e lojës dhe nuk do të ankohem”, ka thënë ai për revistën “Parade”. Por, asnjëherë nuk e kam parë veten nëpër revista se si dukem, sidomos kur shkruhet, ‘Kush është ky bukurosh’. Unë jam vetëm një aktor që duhet të bëj filma. Kaq!”.

Vendose ne Facebook

Artikuj të ngjashëm:

Nuk bëhet fjalë për nostalgji të vjetëruara, por për ndjesi njerëzore që i përjeton secili prej nesh. Një burrë dhe një grua, të ulur, lexojnë, ndërsa gjatë gjithë kohës hedhin sytë rreth e rrotull. Ngjyra e zërit, shprehia e fytyrave dhe trupave të tyre ringjall një gjysëm shekulli dashuri të pashprehur, epistolare, ashtu si ndoshta vetëm një herë mund të ndodhë në jetë.
Pjesa është shkruar nga Albert Ramsdell Gurney, shkrimtar amerikan i romaneve, ndërkohë që në të gjithë botën ka njohur sukses të madh. Në ditën e të dashuruarve ajo erdhi për publikun shqiptar, me regji të Kastriot Çipit dhe interpretimin e aktorëve, Neritan Licaj dhe Julia Ilirjani.
Pjesa fokusohet mbi dy personazhe, Melisa Gardner dhe Endrju Mejkpijs Lad III. Teksti është shkruar në stil epistolar: personazhet ulen në tryeza dhe lexojnë letra, kartolina dhe pusulla që i kanë shkruar njëri-tjetrit për pothuaj 50 vjet. Ata flasin për shpresat, ambiciet, ëndrrat dhe zhgënjimet, fitoret dhe dështimet që kanë pasur në jetët e tyre të ndara.
Me një ndjeshmëri të butë, dy njerëz shikojnë përmes jetës së tyre. Një burrë dhe një grua, përjetësisht të dashuruar, në rrugën e tyre, sa të bukur, edhe të vështirë. Mbajnë me kujdes sekretin e një miqësi të rrallë, të cilës i bëjnë një dhuratë të madhe: ruajnë me xhelozi çelësin e afeksionit të tyre.
Pjesa përbëhet nga letrat që kanë shkëmbyer gjatë gjithë jetës dy njerëz, që janë rritur bashkë, kanë ndjekur rrugë të ndryshme në jetë, por kanë mbetur të afërt me njëri-tjetrin.
Ndërsa aktorët Neritan Licaj dhe Julia Ilirjani lexojnë letrat me zë të lartë, ajo që krijohet është një atmosferë evokative, prekëse, shpesh gazmore, ku zbulohen karakteret e të dyve dhe historia e përbashkët, që është sa emocionuese, aq edhe domethënëse.

Subjekti
Endrju Mejkpijs Lad III dhe Melisa Gardner janë shokë fëmijërie, korrespondenca e të cilëve fillon me një pusullë falënderimi për një ftesë ditëlindjeje dhe kartolinat nga kampet verore. Lidhja romantike që kanë, i bën të vazhdojnë t’i shkruajnë letra njëri-tjetrit deri në vitet e kolegjit, kur Endi shkon në Yeil dhe diplomohet në drejtësi, ndërsa Melisa kalon sa në një “shkollë të mirë” në tjetrën. Në këtë kohë ndodh edhe takimi i tyre i vetëm si të dashur, i cili, për fat të keq nuk është i mbarë.
Ndërsa Endi është në shërbimin ushtarak në marinë, në Azi dhe bashkëjeton me një japoneze, Melisa pranon të martohet me dikë tjetër. Endi kthehet nga ushtria, pa “nusen e tij japoneze” dhe fillon punën si avokat, por ndërkohë Melisa është e martuar dhe kështu edhe ai vendos të martohet me dikë tjetër. Por tërheqja e tyre ndaj njëri-tjetrit mbetet e fortë edhe pas kësaj dhe ata vazhdojnë t’i ruajnë lidhjet përmes korrespondencës.
Endi bëhet avokat i suksesshëm, i futet politikës dhe zgjidhet senator. Ndërkohë martesa e Melisës shkatërrohet dhe ajo përpëlitet mes përpjekjeve për t’u bërë piktore, vesit të alkoolit, aventurave erotike dhe bëhet e huaj për fëmijët e saj.
Më në fund, ajo dhe Endi përfshihen në një marrëdhënie të shkurtër dashurie, por është shumë vonë për të dy…

Shfaqja
“Letra dashurie” erdhi si një shfaqje serioze, e destinuar për të shfaqur premierën e saj në një ditë të veçantë feste. Një pjesë që provokoi emocione, një shfaqje e mrekullueshme, prekëse dhe me sens humori. Një romancë e përkryer. Tekst mjeshtëror dramaturgjik, që u zbërthye nga një koncept modern origjinal i regjizorit Kastriot Çipi. Asgjë të mbingaruar në skenografinë e shfaqjes. E gjithë vëmendja e përqendruar tek dy aktorët, Licaj dhe Ilirjani që të ulur në të dyja anët e skenës, përpara skrivanive të tyre, rrëfejnë dashurinë e jetës, në një lexim të përkryer. Një shfaqje në dukje e thjeshtë, por që risjell romancën e harruar. E ndryshme dhe unike, për herë të parë në skenën tonë, realizuar nga regjisori Kastriot Çipi dhe dy aktorët, Neritan Licaj dhe Julia Ilirjani.
Një lojë me humor, e shkëlqyer, e hidhur, për kryqëzimin e fatit të dy njerëzve përjetësisht të dashuruar.

Flet regjizori i shfaqjes Kastriot Çipi:

“Vazhdoj të shkruaj letra dashurie!”

Përse “Letra dashurie” rezultoi e sukseshme?
Vërtet ishte e suksesshme? Po e marr si kompliment. Por nëse ka qenë kështu, mendoj se merita i takon më së pari autorit, që ka shkruar një tekst të mrekullueshëm, pastaj aktorëve, që ditën ta sjellin me mjeshtri për publikun tonë.
Cilat janë komentet që keni marrë për shfaqjen?
Si gjithmonë komentet janë nga më të ndryshmet, por përgjithësisht pozitive. Shumica bashkohen në mendimin se ndonëse ishte hera e parë që merrnin pjesë në një përvojë të tillë, një shfaqje e bazuar mbi letra që lexohen në publik, kjo risi në vend që t’i hutonte e distanconte, përkundrazi i kishte përfshirë emocionalisht. Kjo padyshim më gëzon dhe më miklon. Gjëja tjetër që kam vënë re është se impakti emocional ka qenë dukshëm më i fortë tek shikueset femra se tek ata meshkuj. Kjo vihet re edhe nëse shikon listën e miqve të shfaqjes në Facebook, apo komentet e tyre.
Kjo shfaqje për shumë vite ka shëtitur në skenat e mbarë Botës, me protagonistë ndër më të njohurit. Ndërsa tani protagonistët e saj flasin shqip….
Për shkak të lehtësive që ofron një projekt teatror pa shpenzime, me vetëm dy aktorë, që nuk kanë nevojë as të mësojnë përmendësh batutat, kjo dramë është bërë “aventurë” e preferuar e aktorëve më të famshëm, më të shtrenjtë dhe më të zënë me punë në botë. Numri i tyre, për hir të së vërtetës, është në përpjestim me lehtësitë teknike, jo detyrimisht me vlerat artistike të veprës. Kësisoj nuk jam ndjerë as i trembur, as i joshur nga lista e gjatë e yjeve që e kanë luajtur këtë tekst. Thjesht, jam i intriguar që këtë përvojë ta vazhdoj edhe me aktorë të tjerë, pikërisht siç ka ndodhur në Broadway e Beverly Hills.
Duket se më shumë kjo shfaqje i ngjan leximit, sesa aktrimit…
Është e vërtetë. Mund të quhet pa frikë “lexim publik”. Në perëndim është një praktikë rutinë, sidomos për drama që nuk janë testuar ende në publik. Pra është një përvojë me të cilën publiku perëndimor është mjaft i njohur. Në Shqipëri ishte hera e parë. Më vjen mirë të besoj se ky test i parë kaloi me sukses.
Përse zgjodhët Neritanin dhe Julian si protagonistë?
E vërteta është se ata janë paksa më të rinj se çdo të duhej për këto role. Por jo detyrimisht. Në SHBA këtë tekst e kanë luajtur edhe më të rinj se ata. Sidoqoftë nuk mund të mohoj se kur nis një projekt pa buxhet, duhet të zgjedhësh aktorë që besojnë tek projekti dhe jo që thjesht joshen nga shuma në kontratë. Duke thënë këtë, nuk po i heq asnjë grimcë vlerave që ata kanë si aktorë dhe si qytetarë, pse jo edhe si miq të mi. E rëndësishme në fund është se ata justifikuan vendimin tim dhe këtë e shikoj nga komentet e shikuesve.
Si i përmbushën ato idetë tuaja regjizoriale?
Mund të them me gojën plot se ata nuk më zhgënjyen për asnjë çast. Duke qenë se Neritani ka tashmë profilin e vet dhe vendin e vet në ansamblin e TK, “basti” im ishte me Julian dhe unë them se e kam fituar këtë bast. Për shumë shikues që nuk e njihnin, ajo ka qenë befasia e këndshme e shfaqjes. Të dy janë që tani në mendjen time për projektet e rradhës, ndoshta brenda vitit në vazhdim. Ata e dinë se unë nuk kënaqem kurrë. Darkat e përbashkëta pas shfaqjeve kanë qenë të mbushura me vërejtje, debate, kritika. Por edhe ata janë kërkues ndaj meje. Ne të tre jemi një ekip i mirë, ku askush nuk përplas grushtin në tavolinë. Kemi ndryshuar disa gjëra pas premierës, do të ndryshojmë edhe në shfaqjet pasuese.
Cilat ishin risqet që sillte një vënie e tillë në skenë?
Publiku ynë, fatkeqësisht, është i pamësuar me shumë gjëra që në perëndim janë tashmë rutinë. Leximi publik si formë teatri është vetëm njëra prej tyre. Kam parë disa klipe të kësaj drame në shfaqje të ndryshme në SHBA. Ju siguroj se ka shumë më pak “teatër” në to, se sa në shfaqjen tonë. Kam ndërhyrë sa kam mundur për ta thyer paksa pamjen dhe ritmin e një “leximi publik” të thatë, sepse ia kisha frikën reagimit të publikut.
Në këtë shfaqje i thuret hymn dashurisë së përjetshme. Ju besoni se ekziston një e tillë?
Unë e di se ekziston. E di sepse kam njohur në jetë, jo thjesht në art, personazhe që kanë pasur dashuri të përjetshme.
Besoni se sot njerëzit vazhdojnë të shkruajnë letra dashurie?
Edhe këtë, jo vetëm e besoj, por e di. Unë jam njëri prej tyre. Ajo që ka ndryshuar sot është teknologjia. Vendin e stilografit “Parker 51” të Endi Lad e ka zënë tastiera e kompjuterit, por thelbi nuk ka ndryshuar.
Ju a do të donit që njerëzit të dashuroheshin si në pjesën në fjalë?
Po dhe jo. Do të doja që të gjithë, pa përjashtim të dashuronin përjetësisht, çdo ditë, çdo sekondë. Por nuk do të doja të kishin fatin e personazheve…

Vendose ne Facebook

Artikuj të ngjashëm:

• “6 personazhe kërkojnë një autor” në skenën e Teatrit Kombëtar
• “Çdo mashkull e ka një Mirandolinë!”

Për katër netë me radhë u transmetua Festivali më i njohur në Shqipëri. Festivali kombëtar, që kësaj radhe për në Eurovizion përzgjodhi Juliana Pashën me një këngë sa ritmike aq edhe moderne. Të konceptuarit e spektaklit, sfidat live, prezantuesit si dhe të gjithë elementët që rezultojnë me një para-eurosong. Ngjashmëritë e dy festivaleve

Nga Elona Vrenezi

Përfundoi edhe këtë vit një nga festivalet më të ndjekur të sezonit, ai i radiotelevizionit shqiptar. Është një nga festivalet që edhe me zbehjen që ka pasur këto vitet e fundit konsiderohet si më i ndjekuri dhe vlerësuari jo vetëm nga kritika por edhe audienca e gjerë. Është një traditë interesante që duket se i bashkon shqiptarët në evenimente të tilla për të parë, ndjekur dhe pse jo shijuar muzikën shqiptare. Sepse për të qenë realist muzika e lehtë shqiptare gjithmonë buron nga ky eveniment i muzikës. Festivali kombëtar është destinuar për të qenë i vetmi, ku jo vetëm do të prezantohen muzikantët dhe këngëtarët e rinj por do të ruajë vlerat e muzikës së vërtetë shqiptare. Edhe këtë vit festivali përvijoi traditën e tij me të njëjtin konceptim, katër netët e ndryshme, interpretimet live, bigët e skenës si dhe fituesin për në eurovizion. Sepse edhe qëllimi kryesor duket së është bërë festivali europian. Meqë çdo përgatitje i dedikohej eurosongut, duket se festivali i muzikës së lehtë tashmë ngjan me një skenë të tillë.

Të konceptuarit e festivalit

Edhe këtë vit tradita e prezantimit të këngëve nuk ndryshoi shumë nga ajo e viteve të mëparshme. Po respektohet thuajse i njëjti format. Natën e parë konkurruan bigët, apo siç njihen ndryshe këngëtarët e mëdhenj. Ata që kanë vite në skenën e festivalit dhe që tashmë njihen mirë nga publiku shqiptar. Natën e dytë u prezantuan të rinjtë, ku në fund u shpallën dy fitues të cilët kalonin automatikisht në natën finale. Kështu ata bëheshin pjesë e konkurrimit për në Eurovizion. Ndërsa nata e tretë ishte planifikuar për duetet. Këngëtarët këndonin me njëri tjetrin duke i dhënë më shumë ngjyrë dhe emocion prezantimit. Midis tyre merrnin pjesë të njohur të muzikës, që edhe pse nuk ishin pjesë e konkurrimit pjesëmarrja e tyre ishte po aq dinjitoze. Nata e fundit sigurisht që kishte më tepër elementë spektakolarë. Përveç njëzet këngëve që ishin jo vetëm interpretuese por edhe konkurruese nata e fundit, si një traditë që vijon, pati të ftuarit e saj dhe numrat koreografikë edhe pse dukeshin të sforcuar. Brenda këtij formati, publiku mundi të ndiqte drejtpërsëdrejti festivalin kombëtar. Sigurisht që nuk munguan edhe komentet, që zakonisht bëhen mbi fituesit apo elementë të tjerë të spektaklit.

Live, një sfidë e arrirë

Nëse festivalet në përgjithësi na krijojnë ndjesi të bukura duke na dhuruar emocione kjo nuk vjen vetëm nga muzika. Faktori kryesor ka të bëjë me mënyrën se si kjo muzikë transmetohet. Dhe këtu sigurisht ka të bëjë këngëtari dhe mënyra se si ai interpreton. Të marrësh pjesë në një festival të tillë do të thotë të jesh vërtet në gjendje të përcjellësh vlera dhe art, përmes muzikës dhe të kënduarit që bën. Kështu që testi kryesor që duhet të kalojë këngëtari është të kënduarit live. E pikërisht kjo është edhe pjesa më e bukur por edhe më e vështirë. Këngëtarët, qofshin të rinj apo të mëdhenj, janë mësuar me këtë ide. Dhe për vite me radhe kanë kuptuar që kjo skenë, të paktën për ato netë, është një festival ndryshe. Këtu lind edhe diferenca me festivalët e tjerë. Këngëtarët duhet të mendojnë veçanërisht për interpretimin, atë për të cilën thelbësisht ndodhen aty. Veshjet nuk janë të parat që mendohen. Në fund të fundit publiku kërkon të marrë atë për të cilën paguan; këngën, emocionin.

Para -Euro Song

Jo më kot u përqendrova te të kënduarit live, që përbën edhe një ndër elementët bazë të festivalit. Vitet e fundit konkurrimit në festival i është shtuar edhe një tjetër arsye më madhore. Bëhet fjalë për festivalin europian apo i thënë ndryshe Eurosong. Tashmë këngëtarët e shohin festivalin kombëtar si një trampolinë për të prekur ëndrrën europiane. Vitet e fundit Shqipëria ka pasur një prezantim dinjitoz nga këngëtaret, që edhe pse shumicën e rasteve vinin nga ‘Ethet’ kanë mundur të jenë në finale. Dhe kjo ka qenë një arritje në fakt.

Ndaj jo pa qellim ky festival ka në vetvete pak dozën e konceptit të “Eurosongut”. Shumë këngë janë të shoqëruara me balet, ose nga instrumentistë. Janë videoklipe skenike që i shërbejnë të ardhmes, për të qenë sa më pranë edhe kërkesave moderne. Orkestra lihet disi në hije dhe duket sikur e gjithë vëmendja i është lënë rrethit ku interpreton këngëtari, dhe një sfondi projektues që ndodhet pas figurës së tij. Të gjithë elementët janë të koordinuar në atë mënyrë që këngëtari të ndihet më se i përgatitur për një prezantim europian. Me të drejtë mund të themi që ky konkurrim këngësh ngjan me një “para euro song”.

Interpretime cilësore

Përsa i përket këngëtarëve që morën pjesë mbeten ata të cilët këtë kompeticion e kanë vlerësuar vërtet vitet e fundit. Emrat e mëdhenj nuk është se kanë ndryshuar shumë. Mbeten po ata. Është për t’u vlerësuar pjesëmarrja e Rovena Dilos, Juliana Pashës apo Pirro Çakos, të cilët kanë kontribuar jo vetëm me këngë por edhe kompozime. Përsa i përket të rinjve duhen vlerësuar ata këngëtarë që edhe pse kanë dalë nga kompeticione të tipit “Ethet”, tashmë me të drejtë mund të quhen big të skenës. Kështu nuk mund të lëmë pa përmendur Anjeza Shahinin, kënga e së cilës ishte një pretendente e mirë për Eurovizion. Duke mos harruar Linda Halimin, Flaka Krelanin, apo Kejsi Tolën dhe Bojken Lakon. Ishin të shumtë këngëtarët e vërtetë që morrën pjesë, të cilët përcollën interpretime cilësore për katër netë me radhë.

Prezantuesit simpatikë

Ndryshe nga dy vitet e fundit që ishim mësuar të shihnim divën e muzikës, Elsa Lilën, këtë vit publiku shqiptar pati dyshen simpatike Miriam Cani dhe Alban Skënderaj. Një zgjedhje e tillë ishte e mirë menduar nga regjisorët e festivalit. Sepse pyetja që lind në këto lloj rastesh është pse këta? Sepse një festivali të madh i duhen jo vetëm prezantues të mirëfilltë por mbi të gjitha artistë të cilët duhet të dinë të këndojnë apo kërcejnë. Pra formatit të prezantimit i duhet shtuar edhe elementi spektakolar. Dyshja e lartpërmendur u përpoq ta bënte këtë.

Për herë të parë emri i Miriam Canit është përmendur në spektaklin “Miss Globe International”, ku interpretoi bashkë me grupin e saj “Preluders”. Cani kishte një karrierë të sajën në Gjermani si këngëtare, moderatore dhe producente. Kthehet sërish në Shqipëri për musicalin “Chicago”. Për një kohë të gjatë, historia e saj me këngëtarin Alban Skënderaj u qëndroi larg publikimeve mediatike dhe intervistave. Ndërsa, vitin e kaluar ata deklaruan në media se përveç marrëdhënies së punës, projekteve, muzikës, i lidhte edhe pëlqimi i përbashkët. Prezantuesit, edhe pse e kishin për herë të parë këtë lloj eksperience, sollën një impakt simpatik te publiku gjatë netëve të spektaklit.
Fituesit

Juliana Pasha do të përfaqësojë Shqipërinë në festivalin Europian 2010 që do të zhvillohet në Oslo, të Norvegjisë.
Kënga “Nuk munden pa ty” e shkruar nga Ardit Gjebrea dhe Pirro Çako fitoi çmimin e parë të Festivalit të 48 të Radio Televizionit Shqiptar. Çmimin e dytë e mori Anjeza Shahini me këngën “Në pasqyrë” , ndërsa vendin e tretë e mori Kamela Islami me këngën “Gjëra të thjeshta”, e cila vlerësohet për herë të parë me një çmim.

Vendose ne Facebook

Artikuj të ngjashëm:

• “6 personazhe kërkojnë një autor” në skenën e Teatrit Kombëtar
• Eurosong, zhgënjim e mësim nga një festival
• Aniston, me një shtëpi vetëm për vete
• Neritan Licaj & Julia Ilirjani shkruajnë letra dashurie
• “Çdo mashkull e ka një Mirandolinë!”

“E zonja e bujtinës” komedia më moderne e komedianit italian Carlo Goldoni, përball femrën me mashkullin në skenën e Teatrit të Metropolit, me regji të Hervin Çulit. Një ftesë për emancipimin e shoqërisë, por mbi të gjitha një shfaqje dinjitoze, plot elegancë dhe finesë.

Kur shkon si spektator për të parë komedinë “Zonja e Bujtinës” shkruar nga dramaturgu i famshëm italian, Carlo Goldoni, dhe të vënë në skenë nga regjisori Hervin Çuli në Teatrin e Metropolit, menjëherë me përfundimin e saj, kupton se koha prej 2 orë e 15 minutash ka kaluar pa u ndjerë, me një ritëm të jashtëzakonshëm emocioni dhe atmosfere, mes lojës së bukur të gjashtë aktorëve elegantë, që edhe ata vetë kënaqen ndërsa luajnë në skenë.

Eshtë një pjesë mjaft zbavitëse, si për publikun që e ka ndjekur me interes shfaqjen, si për regjisorin i cili ka treguar finesën e tij, ashtu edhe për vetë aktorët protagonistë.

Publiku që mbush sallën e vogël, është gati të presë se çfarë do të ndodhë në një bujtinë të vogël të Firences, ku nga dritarja e saj në qendër të skenës shfaqet një kompozim i disa fisnikëve të kohës, teksa drekojnë gjithë oreks në hanin e Mirandolinës (emri i të zonjës së bujtinës). Në skenë janë të varur qepë e hudhra, janë nderë rrobat e lara të mysafirëve dhe fillon e dëgjohet kënga e shërbëtorit Fabricio. Githçka premton për një atmosferë të bukur dashurie dhe për dy orë teatër të mirë. Publiku çlirohet….

Fillimisht të duket pak e habitshme, se si Hervin Çuli ka zgjedhur një dramaturg të 17000- ës për ta sjellë në skenë, sidomos nëse kemi parasysh ftohjen mes publikut shqiptar dhe teatrit në përgjithësi. Por, sapo hyn në sallë, sapo ndeshesh me skenografinë elegante, publikun e mbështjell një atmosferë e mirë kënaqësie, që rrallë e provon dhe thotë: Sa mirë që ndihem në teatër!

Nga Firence në Tiranë

Ja ku kemi para syve shfaqjen e një komedie, ndër më të mirat shkruar nga Carlo Goldoni, dhe një punë krijuese me kërkesa të larta estetike, nga regjisorit Hervin Çuli.

Nëse për teatrin e Goldonit, nga kritika thuhet se është realist, se ai ngjit në skenë dhe bën të flasin personazhe realë, që prezanton situata reale, ashtu siç mund të ndodhin edhe sot, regjisori Hervin Çuli për më tepër ka studiuar personazhet e komedisë në detaje, gjuhën e tyre, ka gjetur çelësin e duhur për paraqitjen e tyre.

Nëse Goldoni i gjente personazhet e tij duke ecur përmes shesheve të Venecias, duke hyrë nëpër dyqanet dhe hipur në gondolierat e fisnikëve, e pastaj i transportonte drejtpërdrejtë këto personazhe dhe situata në skenë, regjisori i shfaqjes, Hervin Çuli i ka ndeshur edhe ai në jetën e sotme, por i paraqet me hir, i bën më të butë, i zbut kontrastet e ashpra mes tyre. Madje, edhe kur i shohim personazhet: fisnikë, dama, apo njerëz të thjeshtë duke u grindur, ata asnjëherë nuk shkojnë në ekstrem, regjisori gjithmonë përdor sensin e tij të masës dhe të harmonisë.

Mirandolina, zonja që josh prej shekujsh

“Zonja e Bujtinës” është shkruar nga Carlo Goldoni në 1750 dhe është vënë në skenë për herë të parë në Venecia në 1752. Personazhet e kësaj vepre të Goldonit janë tre fisnikët, Kalorësi i Ripafratta-s, Markezi i Forlipopoli-t  dhe Konti i Albafiorita-s, pastaj vjen Mirandolina që është edhe zonja e bujtinës, Ortnesia e Dejanira, dy aktore komike dhe kamarieri Fabricio. Ngjarjet zhvillohen në Firence ku Mirandolina ka bujtinën e saj, të trashëguar nga i ati. Mirandolina është një vajzë e re, tërheqëse dhe e zgjuar dhe ne kuptojmë se e gjithë simpatia e regjisorit shkon për të. Jo vetëm xhevahire e shami mëndafshi i shtrohen nën këmbë, por edhe më maskilisti arrin të rendë pas fustanit të saj. Me komedinë “E zonja e bujtinës”, regjisori Hervin Çuli ka arritur plotësisht të tregojë se është marrëzi të shpërfillësh femrat. Eshtë një grua që ka një karakter shumë të fortë, është e paramenduar dhe prototipi i fuqizimit të pushtet femëror.

Mirandolina, është në fakt një zonjë shumë e mirë, që synon mbi të gjitha të mbajë bujtinën e saj. Ajo ka sens praktik, përdor me zgjuarsi intelektin dhe si armë më të fortë, joshjen. Të gjithë klientët fisnikë që bujtin në hanin e saj, duan të martohen me të, por ajo luan me të gjithë. Ajo i pranon të gjitha dredhitë e kësaj bote, që nga dhuratat deri tek lajkat, por në asnjë moment nuk e shet veten e saj.

Dy orë me gjashtë aktorë

Në një skenë të vogël, siç është ajo e Teatrit të Metropolit, ku gjithë historia luhet në tre akte dhe në pak metra katrorë, në një shfaqje që zgjat më shumë se dy orë, rreziku ishte që shfaqja edhe mund të bëhej monotone dhe publiku të mos e superonte dot. Por regjisori i shfaqjes Hervin Çuli dhe gjashtë aktorët e zgjedhur prej tij, na sollën një shfaqje me atmosferë, ndjeshmëri dhe ritëm, gaz dhe mendim.

Gjashtë aktorët protagonistë të shfaqjes Fatos Sela, Genci Fuga, Arben Spahia, Eni Jani, Adelina Muça, Ermonela Alika Plasari dhe Genti Deçka kanë ndërtuar gjashtë karaketere skenike origjinalë, të besueshëm dhe të freskët njëkohësisht. Aktori Fatos Sela, në rolin e Kalorësit, një ndër zërat më të mirë të skenës së teatrit shqiptar, me një eksperiencë të gjatë skenike mbi supe, arriti të mbajë një peshë të madhe të shfaqjes. Jemi mësuar ta shohim në role dramatike, por kësaj rradhe ai erdhi me një rol në komedi. Solli një personazh plotësisht të besueshëm për publikun, ndërtoi një Kalorës të egër në pamje të parë, por të brishtë dhe viktimë të vendimeve të tij. Kalimet emotive, nga përjashtimi i çdo ndjenje të bukur për femrat, tek përulja pa kushte para Mirandolinës, ishin realizuar bindshëm nga aktori.

Eni Jani në rolin e Mirandolinës, solli një personazh të plotë, një figurë të plotësuar në të gjitha dimensionet që kërkon ky personazh. Genci Fuga, me këtë rol dëshmoi se komedia dhe sidomos loja me mimikën është ndër armët e tij më të mira. Personazhi i Kontit që interpretohej prej Genci Fugës, ishte mishërimi i një personzhi që kishe qejf ta shihje në skenë. Aktori shkodran Arben Spahia, për herë të parë në skenën e këtij teatri ishte një surprizë për shfaqjen, pasi dialekti i tij, ishte një vlerë e shtuar. Me gjuhën e tij interpretative, solli një thyerje të këndshme dhe mjaft argëtuese për publikun. Ndërkohë tre aktorët e rinj, Adelina Muça, Ermonela Plasari dhe Genti Deçka, treguan se duhet besuar tek të rinjtë. Dy vajzat në interpretimin e dy aktoreve komike, duhen lavdëruar për spontanitetin, atmosferën, gjallërinë, që sollën në skenë, me interpretimin gati në sinkron njëra me tjetrën, por edhe duke guxuar të hyjnë në sprova të vështira, siç ishte loja e drejtpërdrejtë me violinë, gërshetimi i pantomimës me marjonetën, apo kënga që solli në fillim të shfaqjes aktori Genti Deçka, i cili për më tepër luante edhe në kitarrë.

Spektatorët, ndërsa dalin nga ky teatër i vogël dhe intim, vijojnë të qeshin me vete, e ndërkohë mendojnë se sa mirë ndihesh nga e qeshura kur ajo është produkt i një arti aspak vulgar, përkundrazi mjaft fin.

Carlo Goldoni jetoi në vitet 1700 dhe gjatë karrierës së tij ka shkruar 112 vepra. Është cilësuar reformator sepse modifikoi dhe rinovoi artin e komedisë. Janë të famshme komeditë “La Locandiera” (E zonja e Bujtinës), “L’avaro” dhe  “Il Burbero benefico”.

Në komedi interpretojnë aktorët Fatos Sela, Genci Fuga, Arben Spahia, Eni Jani, Adelina Muça, Ermonela Alika Plasari dhe Genti Deçka. Një trupë kompakte aktorësh, me të cilët regjisorin Çuli e lidh dëshira, pasioni dhe kuptimi për artin e teatrit

Intervistë me regjisorin e shfaqjes Hervin Çuli:

“Nuk kam xhelozi artistike, jam një ndër më të mirët”

Si e shpjegoni suksesin e komedisë?

Besoj se janë një komleks gjërash, kostumet, dialogjet, muzika, aktorët, të cilat lidhen në harmoni me njëra-tjetrën dhe krijojnë një energji pozitive dhe kultivojnë një gusto të mirë artistike dhe estetike tek publiku.

Përse keni zgjedhur “Zonjën e Bujtinës”, një komedi e 1700 – ës për ta sjellë në skenën e sotme?

Sepse atmosfera që ofron teatri i atyre viteve është e papërsëritshme dhe përfaqëson modelin ideal të një teatri të vërtetë.

Spektatori ndihet mirë pas shfaqjes suaj. Është meritë e Goldonit, juaja si regjisor, apo aktorëve?

Të treja bashkë, ndoshta më tepër e imja(!)

Ju vetë a do të donit të jetonit në kohën e parukeve të personazheve tuaj? Edhe në këtë rast do të merreshit me teatër apo do të pëlqenit diçka tjetër?

Do më pëlqente, sepse edhe mënyra e të shijuarit të jetës në atë kohë ishte më pak konvencionale sesa sot, dhe me larg teknologjizimit, kompjuterizimit dhe digjitalizimit të gjithçkaje. Ndoshta nuk do të isha regjisor, por me siguri do të isha një prej admiruesve më të mëdhenj të teatrit.

Gjuha e zgjedhur prej jush si regjisor nuk njeh limite: në shfaqje operohet me mimikën, pantonimën, muzikën, e shumë detaje të tjera që përcjellin atmosferë mjaft të mirë. Pse bëtë këtë zgjidhje?

Sepse  ky është stili i teatrit që pëlqej unë, sepse kjo është mënyra ime e të bërit teatër.

Komeditë që shfaqen sot tek ne më së shumti shkojnë drejt humorit vulgar. Ju bëni të kundërtën.  Përgjithësisht a janë shijet e publikut të tilla, apo regjisorët janë gllabruar nga komercialiteti?

Nuk do të doja të gjykoja kolegë të tjerë regjisorë; nuk do të doja të gjykoja as shijet e spektatorit, dua vetëm të siguroj vetveten që rruga drejt një teatri të pastër, është ajo e cila kam zgjedhur unë…..

Cilat janë komentet që keni marrë për shfaqjen, ato më tipiket?

Që shfaqja është e shkëlqyer dhe që aktorët, pavarësisht se nuk janë në Teatrin Kombëtar (përveç të madhit Fatos Sela),  janë më ustallarë se shumë syresh të kënetës së vjetër me emrin TK.

Kolegët janë dashamirës pas suksesit tuaj, apo keni ndjerë xhelozi pas fjalëve të mira që janë thënë për ju?

Nuk më interesojnë opinionet e kolegëve, as dashamirësia e tyre, më intereson vetëm opinioni i publikut dhe dashamirësia e tij.

Xhelozia artistike a ju nxit ju sa për të vënë në skenë 10 kryevepra të tjera, apo ju lëndon dhe plogështon?

Nuk kam xhelozi artistike, se e di që jam një nga më të mirët.

Thuhet se jeni një regjisor mjaft strikt dhe i rreptë…..

Përpiqem të çoj deri në fund profesionalisht misionin që kam marrë përsipër. Nuk e di nëse kjo do të thotë rreptësi?!

Duke ditur aftësitë tuaja edhe si aktor, përse nuk zgjodhët ndonjërin prej roleve të meshkujve dashnorë?

Nuk më pëlqen të jem edhe aktor edhe regjisor njëkohesisht.

Ju vetë a do të pëlqenit një femër si Mirandolina? Ju ka ndodhur të gllabëroheni nga një si ajo?

Çdo mashkulli, pa dyshim, do t’i pëlqente një Mirandolinë dhe çdo mashkull pa dyshim, ka pasur një Mirandolinë në jetën e tij.

Cila është shfaqja më e re që keni ndër mend të vini në skenë?

Janë disa projekte…. akoma nuk mund ta specifikoj.

Regjisori Hervin Çuli (39 vjeç), me komedinë “E zonja  e bujtinës”, ka realizuar padyshim shfaqjen më të mirë të karrierës së tij. I shquar për zgjedhjen plot sqimë të repertorit, ka vënë në skenë shfaqje të tilla si “Xhaxha Vanja” e Çehovit, “Kopraci” i Molierit, “Zonjusha Zhuli” nga August Strindberg, “Anonimi i Venedikut” nga Giuseppe Berto, “Jashte bie borë” nga V. Salemme, “Genjeshtari” nga Goldoni, etj. Për Hervinin metodës ruse e Stanisllavskit e të bërit teatër, mbetet më frymëzuesja, ndërsa pasioni për teatrin i gjithëpushtetshëm.

Vendose ne Facebook

Artikuj të ngjashëm:

• “6 personazhe kërkojnë një autor” në skenën e Teatrit Kombëtar
• Neritan Licaj & Julia Ilirjani shkruajnë letra dashurie

Me përfundimin e “Këngës Magjike” vijnë edhe konkluzionet: Disa këngëtarë rikonfirmuan vlerat e tyre, disa të tjerë u shkëputen me bindje nga vlerat e dyshimta të mëparshme, ndërsa të tjerët kaluan pa u vënë re.
Por nëse ka diçka që do të kujtohet për shumë kohë për vetë polemikat që shkaktoi, është prezenca e këngëtares Adelina Ismaili që edhe kësaj rradhe, megjithëse i mungonte prej 10 vitesh skenës shqiptare, erdhi, këndoi dhe provokoi…

??
“Kënga Magjike”, një ndër festivalet serioze të muzikës së lehtë shqiptare, edhe këtë vit ka vijuar diskutimet mbi sistemin e tij të votimit. Nëse flasim për festival serioz, kemi parasysh faktin se në “Këngën Magjike” të këtij viti pati këngë vërtet të mira që sigurisht, në mos janë bërë, do të bëhen shumë shpejt pjesë e hit-eve muzikore. Sikundër pati edhe këngë ose prezantime të dobëta, që u skualifikun dhe nuk arritën të dilnin në finale. Duke vënë peshoren mes këtyre dy kahjeve, rezulton se këngët e mira të “Këngës Magjike”, të kënduara në natën finale, përmblidhnin prirjet dhe tendencat e vërteta të muzikës sonë. Kompozime të mira, tekste të fuqishme si rrallë herë, rritje interpretative të këngëtarëve dhe paraqitje skenike për t’u mbajtur mend. Ishte një natë, siç shumë kush ka ëndërruar ta shikojë muzikën e lehtë shqiptare.
Sa i takon votimit, ky sistem që Gjebrea përdor prej vitesh, ku këngëtarët vlerësojnë me votë të fshehtë njëri-tjetrin, mbetet një zgjidhje e guximshme e producentit, pavarësisht se ngjan si thikë me dy teha. Nga njëra anë këngëtarëve u jepet liri për të qenë vetë ato përzgjedhësit e këngës fituese, nga ana tjetër, si qënie humane, nuk mund t’i shpëtojnë egoizmit dhe xhelozisë që përmban një konkurrim i tillë. Kjo është edhe pika që shtron diskutim.
Por, nëse i referohemi fituesve të pesë viteve të fundit, ku si fitues respektivë janë shpallur këngëtarët Genta Ismaili, Armend Rexhepagiç, Aurela Gace, Jonida Maliqi, dhe këtë vit, Eliza Hoxha e Rosela Gjylbegu, kuptohet fare qartë se ky sistem i votimit, me pesë më shumë, ose pesë më pak, e ka çuar vazhdimisht këngën tek fituesi që e meriton. Pra, këngët totalisht më të mirat, janë vlerësuar. Sigurisht që subjektivizëm ka në çdo juri dhe rezultati do ishte më tepër jo real, nëse do mbësheteshim tek vota e vetëm 7 ose 9 anëtarëve. Ndërsa në rastin tonë, ku votojnë këngëtarët, kemi një shumatore prej 40-50 personash dhe si rrjedhojë, vota e tyre është më demokratikja e mundshmja.

Këngëtarë në “pole position”

“Kënga Magjike” pati mjaft prurje. Me përfundimin e tij mund të bëhet bilanci i asaj që pamë dhe përjetuam. Disa këngëtarë rikonfirmuan vlerat e tyre, disa të tjerë arritën të shkëputen me bindje nga vlerat e dyshimta të mëparshme, të tjerë nuk ishin “as mish, as peshk”, ndaj kaluan pa u vënë re, ndërsa një pjesë fatkeqësisht u prezantuan dobët.
Sot në Shqipëri ka disa tipe konkurimesh ku promovohet muzika e lehtë shqiptare, ka shumë prurje, të gjithë duan të këndojnë dhe të bëhen artistë. Por skena nuk është vendi ku mund të shkelë gjithkush. Pasi skena dhe spektatorët bëjnë gjithmonë shoshitjen e tyre:

Eliza Hoxha dhe Rosela Gjylbegu, ndër zërat më mirë të muzikës, jo thjesht pse fituan çmimin e parë. Eliza, me një eksperiencë më të gjatë skenike e Rosela me eksperiencë më të vogël, por gjithsesi dy vajza potente dhe me vlera. Ideja e bashkëpunimit të tyre, nisi një vit më parë, kur ata morën pjesë tek “Kënga Magjike” dhe u klasifikuan Rosela me vendin e 9-të dhe Eliza në të 10-tin. Që atëherë folën për mundësinë e një bashkëpunimi, që realisht qëlloi i suksesshëm dhe këtë vit u dhuroi çmimin e parë.  Kënga “Rruga e zemrës”, është një kompozim i maqedonasit Darko Dimitrov, me tekst të Elizës, ndërkohë që edhe vjet kënga fituese, kënduar nga Jonida Maliqi ishte një krijim i kompozitores maqedonase Kaliopi. Gjithnjë e më tepër po vihet re kërkesa në rritje e këngëtarëve shqiptarë për të kënduar këngë nga kompozitorë të huaj nga vende fqinjë.
Eliza Hoxha dhe Rosela Gjylbegu u ngjitën në skenë me një pamje prej rockstari. Frizura e flokëve të Elizës të kujtonte Jonida Maliqin e para një viti, duke marrë të njëjtin trofe, ndërsa pamja e Roselës tregonte shumë kg më pak dhe një krehje moderne.

Elvana Gjata, me prezantimin tek “Kënga Magjike” tregoi se është një këngëtare që nuk di të bëjë kompromise. Jo vetëm diferenca prej pesë pikësh me këngën fituese e dëshmoi këtë, por mbi të gjitha zgjedhja e këngës dhe vokali i saj. Këngëtare me ndjeshmëri dhe elegancë skenike. Kënga “Dhe zemra ndal”, një baladë e bukur dashurie, u vlerësua me çmimin e dytë.

Soni Malaj, një këngëtare që ka ditur të ndajë muzikën komerciale nga prezantimet serioze nëpër festivale. Nëse turbo- folku shet albume, muzika pop dhe sidomos baladat të japin emër të mirë dhe dëshmojnë për seriozitet artistik. Prandaj edhe kësaj rradhe ajo ka zgjedhur një baladë dashurie. Me look-un si të Rihanës ajo u paraqit në kënga Magjike me këngën “Zemër e pakurdisur”, me tekst të Pirro Çakos. Shumë aluduan se teksti është një mesazh pajtimi që Pirro i drejton ish bashkëshortes së tij, Inva, ndërsa vetë Pirro nuk është deklaruar publikisht për këtë tekst. Sa i takon Sonit, meritoi vendin e tretë. Por, megjithëse interpretimi i saj ishte i ndjerë, për çudi Soni akoma nuk ka mundur të bëjë një “boom” të saj në konkurrimet e këngëve. Dhe kjo nuk ka lidhje thjesht me çmimin, sepse çmimet shkojnë e vijnë, por me njëtrajtshmërinë e saj nga konkurrimi në konkurrim.

Flori Mumajesi: U prezantua me një këngë tendencë, me titullin “Play back”, për të cilën u vlerësua me çmimin “Hit”.  Ra në sy teksti i veçantë i këngës, muzika e saj, interpretimi, por edhe paraqitja skenike. Dihet se Florit gjithmonë i pëlqen të eksperimentojë me muzikën, aq më tepër kur një pjesë e këngëve konkurruese ishin krijime të tij muzikore. Por, nëse krijimet e tij prekin stile dhe rryma ekstreme të muzikës, kënga që kishte zgjedhur për vete ishte e tëra “trans” dhe aludohet se ishte një ironi e drejtpërdrejtë ndaj këngëtares Orinda Huta, dikur ish-mikeshë e tij. Në fakt ky është një detaj që do ta zgjidhin mes tyre Flori dhe Orinda. E vërtetë është se kënga është pritur mjaft mirë nga publiku, sidomos ai në moshë të re dhe pavarësisht qëllimit për të cilin u krijua, kjo këngë është publicitet për të dy këngëtarët.

Këngë e re, imazh i ri

Për shumë këngëtarë ky eveniment i këngës, bëri që ato të shkëputeshin përfundimisht nga vlerat e dyshimta dhe totalisht komerciale dhe të krijonin një imazh të ri por edhe të besueshëm tek publiku, lidhur me kapacitetet e tyre artistike dhe estetike. Spikasin Rozana Radi dhe Kastro Ziso.

Rozana: Falenderoj Adi Hilën që më ktheu tek muzika e vërtetë

Rozana Radi, me këngën e saj “Femër”, ka shënuar shkëputjen nga e kaluara si këngëtare komerciale. Ndryshimi i stilit, kërkesa për të qenë vërtet këngëtare profesionale dhe për të kënduar muzikë të vërtetë, ka rritur ndjeshmërinë e artistes për zgjedhje më të rafinuara. Fuqimisht Rozana Radi u shfaq në skenë me këngën “Femër”, një këngë me tekst- mesazh dhe muzikë që të ngelet në mendje. (teksti Radi/muzika Hila). Kënga e saj u nderua me çmimin “Kënga stil”. Për këngën ajo ka falenderuar kompozitorin që sipas saj, “duke i dhënë këtë këngë të bukur e ka kthyer Rozin tek muzika e vërtetë, të cilës nuk do t’i ndahet më”.

Kastro Ziso: E kam lënë Kastron, tani jam thjesht Klevisi

Kastro Zizo, me këngën “Pendimi”, solli jo vetëm një tekst të mirë dhe me mesazhe, por edhe një artist më se të kompletuar në performancën e tij. E kemi parë Klevis Begën (emri i artit Kastro Zizo) në ekzibicione të panumërta e gjithmonë ai ka tërhequr vëmendjen. Por asnjëherë nuk ishte shfaqur më i pjekur artistikisht sa tek “Kënga Magjike 2009”. Një këngë me gjetje origjinale, e stilit modern që zbulon një artist “trendy”, për të cilin skena e sotme e muzikës ka nevojë. I pa arritshëm në stilin e tij që vjen duke u perfeksionuar, por edhe guximin për ta zbuluar jetën private “lakuriq” përmes një kënge autobiografike.

Këngëtarët Vip
Sidrit Bejleri, Mira Konçi dhe Saimir Çili ishin këngëtarët Vip pjesmarrës në “Kënga Magjike 2009”. Secili prej tyre u vlerësua me nga një çmim të rëndësishëm. Çmimi “Jon music” shkoi për Sidrit Bejlerin, çmimi i Kritikës për Mira Konçin dhe çmimi Kontributi Artistik, shkoi për Saimir Çilin.

Adelina: Gazetat, “atentat ndaj meje”

(foto) Adelina Ismaili, surpriza e “Këngës Magjike 2009”, siç edhe ishte cilësuar disa herë nga Gjebrea e bëri bujën e rradhës, megjithëse kishte dhjetë vite që i mungonte skenës shqiptare. Këndoi këngën “Nuk ngec”, me të cilin mori çmimin e publikut, por nga ana tjetër u komentua ashpër nga faqet e gazetave dhe nga forumet në internet duke aluduar për kopjim të këngës dhe stilit nga këngëtare internacionale si Madona apo Lady Gaga. Pikërisht këto akuza e bënë këngëtaren që në natën finale të përgjigjej me një performancë të guximshme, që asnjë artiste tjetër nuk do të guxonte. U paraqit me veshjen e një murgeshe, dhe pasi bëri një dialog ironik me Arditin lidhur me “vlerat e femrës shqiptare”, vijoi të hiqte rrobat e tepërta një e nga një, për t’u shfaqur ashtu siç jemi mësuar ta shohim. “Jam kthyer pas dhjetë vitesh dhe dëshiroja që të sillja një Adelinë të vjetër, për të treguar pastaj Adelinën e re”, komentoi këngëtarja një ditë më pas. “Ky sulm që më ndodhi mua nëpër gazeta apo forume të internetit është normal, pasi në show- biznes-in shqiptar vetëm për art nuk flitet. Unë e kam thënë vazhdimisht, e them edhe tani: ka njerëz që më sabotojnë. Por jam shumë e lumtur që nuk ka pasur “atentat në mua”. Por kjo gjë nuk ndodh vetëm me mua, pasi edhe këngëtarë të tjerë janë masakruar. Unë jam vlerësuar nga Vaçe Zela, nga Ardit Gjebrea, nga Pirro Çako dhe për mua kjo është shumë e rëndësishme…..le të shkruajnë çfarë të duan”, përfundon Adelina komentin e saj.
Kështu, rikthimi i Adelinës në “Kënga Magjike” nuk ka kaluar pa zhurmë, siç ndodh gjithmonë, ku ajo është prezente.

Gjebrea hap dyert për “të huajat”

Mikpritësi i këngëtarëve, që nga konkurrimi parë i “Këngës Magjike”ka qenë gjithmonë vetë Gjebrea. Shpesh herë ai ka drejtuar vetëm, por disa herë ka tentuar të ftojë bashkëprezantuese femra si, Natalia Estrada (2001 & 2002) dhe Brigitte Nielsen (2003). Sivjet ai kishte zgjedhur për prezantim dy femra të huaja, që të martuara me shqiptarë, jetojnë prej vitesh në Tiranë, romunen Carmen Gjani dhe ukrainasen Katja Kongoli.
Dy zonjat ia kanë dalë që për 3-4 ditë të bëjnë një punë rekord, pavarësisht se kjo ishte eksperienca e tyre e parë. Fillimisht ishte menduar që prezantues të ishin Edi Luarasi dhe Bujar Kapexhiu, si një homazh për kohën kur dy konferencierët drejtuan Festivalin e 11- të Këngës, meqë ky edicion i “Këngës Magjike” shënonte takimin e 11-të. Por për arsye personale të Luarasit, që ndodhej jashtë vendit, ndryshoi komplet skema dhe në pak ditë u vendos që dy bukuroshet lindore të ishin partneret e Ardit Gjebresë.

Pjesa më e madhe e kompozimeve në “Kënga Magjike” mbanin firmën e 2-3 kompozitorëve. Adi Hila, Pirro Çako dhe Flori Mumajesi ishin kompozitorët e  preferuar për këngëtarët pjesmarrës. Në fakt kjo është një dukuri që përsëritet pothuajse në të gjitha konkurrimet e këngës, duke u përqëndruar rreth 3-4 emrave preferencialë. Aq sa ndonjëherë të krijohet përshtypja se janë të vetmit krijues në vend. Eshtë e drejta e këngëtarëve të zgjedhin bashkëpunimet, por duket e pakuptimtë që një eveniment i muzikës të mbahet vetëm në shumë pak emra.

Orinda Huta, Produkt 28, Inis Gjoni, Samanda Karavello, Orgesa Zaimi, Valon Shehu,etj., janë këngëtarë që nuk morën aq sa prisnim nga ky konkurrim. Disa prej tyre arritën në finale dhe morën një nga çmimet e shumtë, por që nuk justifikuan pritshmërinë e publikut.Të tjerët nuk arritën as në finale. Të gjithë këta duhet të nxjerrin mësime për të ardhmen, në mënyrë që të mos e shohin skenën si një vend ku duhet të jenë patjetër protagonistë, edhe kur nuk kanë se çfarë të japin aty. E sidomos kjo vlen për emra prej të cilëve nuk duam kurrsesi të zhgënjehemi.

Vendose ne Facebook

Artikuj të ngjashëm:

• “6 personazhe kërkojnë një autor” në skenën e Teatrit Kombëtar
• Eurosong, zhgënjim e mësim nga një festival
• Aniston, me një shtëpi vetëm për vete
• Neritan Licaj & Julia Ilirjani shkruajnë letra dashurie
• Emocionet e një Para-Eurosongu

Për shumë njerëz, një garë me biçikletë është vetëm një garë. Për një shqiptar që jeton në Tiranë në fillim të viteve ’90 ndoshta jo. Mund të jetë një biletë e vlefshme udhëtimi.  Destinacioni? Perëndimi, përkatësisht: “Parajsa”. Kështu ndodh në filmin e fundit të Gjergj Xhuvanit me titull “Lindje perëndim lindje”. Aventura e pesë të rinjve për t’u kthyer në vendin e tyre në kohën e përmbysjes së sistemit.

Eshtë historia e një grupi prej pesë çiklistësh amatorë, të angazhuar nga qeveria e kohës për një garë në Francë. Ata do të përfaqësojnë kombin tonë, por ajo që ka më shumë rëndësi është se ata do të ndalojnë në Francë dhe Itali, duke shkelur perëndimin e ëndërruar. Nga qëndrimi në Itali, pesë djemtë do të kuptojnë se çdo atje është me të vërtetë një botë tjetër: duke filluar nga femrat, tek televizioni, rrobat dhe ushqimi… Tirana duket mijëra milje larg. Por trazirat që shpërthejnë në Shqipëri bëjnë që ata të zgjohen nga kjo ëndërr dhe t’u hyjnë peripecive pa fund të kthimit për në atdhe.

Kësisoj kemi të bëjmë me një gjetje mjaft të bukur dramaturgjike. Në kohën kur shqiptarët kërkojnë të kapërcejnë muret e ambasadave të Gianni Amelio-s, ka edhe shqiptarë si këto të Gjergj Xhuvanit, që të ndodhur rastësisht jashtë atdheut, duan të kthehen në shtëpitë e tyre.

“Lindje, perëndim, lindje”, është si udhëtim brenda një qarku të mbyllur, ku rrugëtimi nis nga Durrësi, për të vijuar në Itali, ish – Jugosllavi dhe përfundon në  Tushemisht, pika hyrëse nga Maqedonia në Shqipëri. Gjatë kësaj kohe personazhet kalojnë peripeci nga më të ndryshmet, pëmes të cilave përpiqen të ruajnë dinjitetin njerëzor.

Xhuvani, ndarje nga e shkuara

Shqipëria me të shkuarën historike të saj, ka qenë një temë e pëlqyer e regjisorit Gjergj Xhuvani. Edhe filmi “Lindje, perëndim, lindje”, e merr pikënisjen nga ngjarjet që shoqëruan përmbysjen e komunizmit. Natyrshëm lind pyetja: akoma frymëzon koha e rënies së sistemit? Duket se po.

Filmat “Parullat”, “I dashur armik” dhe “Lindje perëndim lindje”, përbëjnë një triptik, që vetë Xhuvani sot e konsideron të mbyllur. “E kam mbyllur ciklin e asaj periudhe”, komenton ai. Tre filmat e fundit trajtojnë ngjarje që lidhen me të shkuarën. Tani kam nevojë të shkarkohem nga ajo kohë, prandaj gjatë dhjetëvjeçarit të ardhshëm dua të krijoj filma të tjerë, të kohës së sotme”.

Kufiri që na ndan edhe sot

Ngjarja e filmit është fryt i shkrirjes së disa historive të vërteta, kujtimesh dhe ndjesish personale që regjisori dhe bashkëpunëtorët e tij kanë ruajtur në kujtesën e tyre. “Një histori korale që shkrin në një, histori të shumë shqiptarëve pas rënies së Murit të Berlinit. Disa kanë dashur të ikin, por akoma sot shumë prej tyre kthehen. Liria nuk gjendet jashtë vendit tënd, por ndodhet brenda teje”, thotë regjisori Xhuvani.
Rënia e komunizmit në 1990, e gjeti regjisorin Gjergj Xhuvani në Francë, kështu që ndjeshmëria që përcjell filmi i tij, për fatin e pesë personazheve, është në një farë masë edhe eksperiencë personale. Dilema se çfarë duhej bërë në ato rrethana, bëhet kokëfortë. “Shumë shqiptarë në ato momente të tensionit të lartë, ndërsa në Shqipëri shembej regjimi, ndodheshin jashtë. Unë di për një grup aktorësh që asaj kohe ishin në Trieste dhe humbën kontaktet me Shqipërinë. U detyruan që me autobuzë, të kalonin nëpër Jugosllavi, për t’u kthyer në shtëpi. Ajo kohë ishte shumë e ngarkuar emocionalisht, ndaj mendoj se për të duhet të flasim sot, pas gati dy dekadash. Unë dua të tregoj për ato vite të vështira, për kënaqësinë dhe thjeshtësinë e vëllezërve të mi shqiptarë, për herozimin e tyre të panjohur, zërin e tyre të arsyes, shqetësimin dhe këmbënguljen, ëndrrat dhe mashtrimin, studimin e rregullave të reja dhe të  ashpra. Për ta bërë këtë, kam kthyer kohën mbrapsht dhe kam krijuar diçka të improvizuar, një ekip të vendosur çiklistësh amatorë, që i kam nisur nga Eldorado e perëndimit, për t’i sjellë krenar në lindje. E gjitha kjo në kohën kur Europa po thyente muret e fundit të përbuzjes. Me këtë film kam dashur të nënvizoj se që nga ajo kohë asgjë nuk ka ndryshuar, që ne vazhdojmë akoma të jemi të izoluar. Duhet të reflektojmë mbi domethënien reale të rënies së Murit të Berlinit, i cili ka rënë në sensin politik, por për ne si njerëz të thjeshtë, akoma jo”.

Entuziazmi i kinemasë ballkanike

Cilësia e filmave shqiptarë të këtij 20 vjeçari, prej kohësh është vënë në diskutim. Trajtime të përcipta, skenare të dobëta, realizime që nuk të afrojnë askund me filmat e vërtetë të kinemasë së huaj, ky ka qenë komenti apo kritika kryesore ndaj tyre. Por, ndryshe nga këta filma, filmi i fundit i Gjergj Xhuvanit, dëshmon se metrat e prodhuar prej tij, nuk kanë shkuar kot. Filmi është ndjekur në kinemanë “Millenium” të Tiranës, sikundër rrallë ndodh me filmat shqiptarë, ndaj edhe më skeptikët e artit, nuk kanë ngurruar të thonë fjalë të mira. Një realizim që ka mbushur sallën dhe ka dëshmuar se Gjergj Xhuvani u përket atyre regjisorëve seriozë dhe të talentuar, që nuk pranon të firmosë një film thjesht sa për ta bërë atë. Fitues i çmimit të jurisë në “Prim Fest” në Kosovë, ai vjen me “Lindje, perëndim, lindje” ndërsa dëshmon aftësi të thella regjisoriale, freski krijuese dhe entuziazmin e kinemasë më të mirë ballkanike.

Së pari ai ka punuar në bazë të një skenari, që përbën një brumë dramatugjik mjaft të mirë, gjë që i ka dhënë dorë dhe e ka hedhur në krahët e një regjisure me kërkesa. Skenari i shkruar nga shkrimtari Dhimitër Xhuvani (babai i regjisorit, i ndarë nga jeta vetëm një javë para premierës së filmit në Tiranë, me 5 nëntor), në bashkëpunim me vetë regjisorin e ri dhe skenaristin Jani Duri, e mban gjithë filmin në lëvizje. Një lëvizje jo vetëm e rrotave të biçikletave, por e ngjarjeve, e tensionit dramatik, realizuar mes situatash reale, të mishëruar në dialogun e mprehtë, zhbirues, tronditës dhe argëtues në të njëjtën kohë.

Personazhet

Të gjithë personazhet kryesore të filmit, duke filluar nga Ilo, (Ndriçim Xhepa), trajneri i ekipit e deri tek pesë çiklistët, janë zbërthyer si karaktere deri në fund. Secili prej tyre, sikundër copat e një mozaiku, përshfaq një karakter të qëndrueshëm dhe real, i ndryshëm nga tjetri. Secili kërkon të përmbushë një ëndërr: njëri dëshiron të gjejë në Francë kurën e duhur për të bërë fëmijë, dikush të blejë një televizor me ngjyra, një tjetër veshje të brendshme për gruan, tjetri të shkojë me një femër nga perëndimi, apo të blejë një biçikletë të mirë. Janë kaq naivë, të paditur e të padalë, sa ç’janë njerëzorë, krenarë e vëllezëror mes tyre.

Regjisori e ka ditur çfarë ka dashur të japë që në krye të herës. Në film nuk ka skena të nxituara apo të tepërta. Ai ka në duar një peshore mjaft të saktë dhe ndërton e kontrollon një situatë sa realiste, aq dramatike; sa tronditëse aq kontrastuese. Xhuvani kufinjtë mes dramatikes së thellë dhe komicitetit i rrafshon të gjitha, duke e lënë publikun të përjetojë mes dramacitetit dhe paradoksit këtë histori ballkanike 20 vjeçare.

Në sheshin e xhirimit

Në fakt u është dashur të kalojnë mjaft peripeci, sepse filmi është xhiruar në disa sheshe xhirime dhe në vende të ndryshme. U është dashur të komunikojnë me njerëz të kombësive të tjera dhe të bashkëpunojnë me ta. Mbi të gjitha vështirësia ka qëndruar në shndërrimin e pesë çunave në çiklistë. Për këtë ato kanë zhvilluar disa muaj stërvitje me trajner të vërtetë. Dhe ka qenë një stërvitje rigoroze pasi Xhuvani kërkonte të shihte në fizikun e tyre muskuj të vërtetë. E bukura qëndron në faktin se ethet kanë pushtuar seriozisht çunat që në ditët e zakonshme të trajnimit, para xhirimeve, ndërsa me biçikleta përshkonin autostradën Tiranë – Durrës, thjesht për kënaqësinë e tyre.

Përveç Oni Pustinës që kishte një lidhje me biçikletën që nga programi i Maria de Filipi-t, ku ai bën rolin e postierit, të tjerëve u është dashur ta nisin gjithçka nga fillimi. I pari që është “grumbulluar” në grupin e çiklistëve është aktori Helidon Fino, ndërsa i fundit Oni Pustina. I vetmi që nuk është aktor, është pikërisht Oni Pustina, por që në film nuk dallohet nga aktorët e vërtetë. Fino, Zeqja, Hazizi, Bejleri dhe Pustina, duken realisht një ekip aktorësh dhe çiklistësh të vërtetë.

Kollonë anësore me foto

“Fluturimi final” i Enrico Ruggeri-t

Enrico Ruggeri, një ndër protagonistët e muzikës dhe ekranit italian është krijuesi i kolonës zanore të filmit, një këngë të cilën Ruggeri e ka kompozuar enkas për filmin dhe e ka interpretuar me këngëtaren shqiptare Elsa Lila.

Sipas Gjergj Xhuvanit, pjesmarrja e Ruggeri-t në këtë film, ia ka shtuar peshën filmit. “Kur menaxheri i tij, na lajmëroi se Enrico do të vinte së pari në Milano për të parë filmin, e më pas do të vendoste nëse pranonte ose jo të bëhej pjesë e filmit, ne na kishte pushtuar një emocion dhe përgjegjësi e madhe”, kujton Xhuvani. Ai erdhi me një makinë luksoze, ndërsa kishte veshur një palë pantallona të shkurtëra. Kur filmi mbaroi ai u ngrit në këmbë duke thënë: “Ju kërkoj një qind herë ndjesë që kam ardhur me pantallona të shkurtëra. Ju kërkoj ndjesë”, dhe sigurisht që pranoi të bënte muzikën e filmit. Ne i kërkuam vetëm një gjë, që kënga të kishte disa rradhë në gjuhën shqipe, gjë të cilën ai e realizoi, duke e kënduar me këngëtaren shqiptare Elsa Lila, e cila bëri në shqip edhe fjalët e këngës”.

Tashmë kënga “Volata finale”, bën pjesë në një triplo cd të titulluar “All in”. Nëse dy pjesët e para janë riorkestrime ose ripunime, albumi i tretë është një vend ideal për të prezantuar kapacitetin krijues të Ruggeri-t, të cilin tek ky album e gjejmë me partitura gati tërësisht instrumentale. Në album veç këngës, e cila në film dëgjohet vetëm në fund të tij, zënë vend të gjitha orkestralet e kompozuara enkas për filmin. Që Ruggeri i përmbledh me titullin e përbashkët “Volata finale” (Fluturimi i fundit).

Xhuvani: “Do vij me një serial televiziv”

Regjisori Gjergj Xhuvani (47 vjeç) është ndër regjisorët më të sukseshëm të kinemasë së re shqiptare. Është regjisor i disa filmave ku spikasin “Funeral Business”(1999), “Parullat” (2001), “I dashur armik” (2004) dhe filmi i fundit “Lindje perëndim lindje” (2008). Ndërsa filmi i fundit ka thyer çdo parashikim për audiencë, pasi ai ka spostuar edhe filmin e shfaqur kudo në botë në nderim të këngëtarit të madh të ndarë nga jeta pak kohë më parë, me titull  “Michael Jackson’s This Is It”.

Gjergji fillon së shpejti punën për një serial të ri televiziv prej dhjetë serish, ku secila prej tyre do të ketë një minutazh 60 minutash.

Diva e Tinto Brass në filmin e Xhuvanit

Për filmin regjisori Xhuvani ka përzgjedhur krahas shqiptarëve, edhe aktorë të huaj. Nga aktorët italianë veçojmë Nela Lucic, një aktore me origjinë boshnjake, e cila ka bashkëpunuar me regjisorë si, Pupi Avati, Peter Del Monte dhe Tinto Brass. Në film ajo luan rolin e ciganes që ndihmon ekipin e çiklistëve të kalojnë kufirin nga Serbia në Malin e Zi.

“Xhepa: Triçiklin e mësova në 5 ditë”

Triçiklin që aktori Ndriçim Xhepa përdor në film, në fakt e ka përvetësuar vetëm në 4-5 ditë. Këtë e pohon vetë ai, ndërsa tregon për peripecitë e xhirime të filmit. Në këtë film ai sjell një personazh të plotësuar si nga ana dramaturgjike ashtu edhe interpretative. Ky është filmi i dytë i rëndësishëm ku bashkëpunon me regjisorin Xhuvani. Filmi paraprinjës ishte “I dashur armik”, ku edhe aty Xhepa interpretonte rolin kryesor.

Paralelisht me kohën kur filmi pati premierën në Tiranë (5 nëntor), shkrimtari Ismail Kadare, promovoi romanin e tij më të ri, me titull “E penguara”, një roman ku trajtohet historia e fëmijëve të lindur e të rritur në internim. Kadare deklaroi se me këtë libër e kishte mbyllur me diktaturën. Të njëjtin deklarim bën pak a shumë edhe regjisori i talentuar Xhuvani me filmin e tij të fundit. Periudha gati 20 vjeçare që na ndan nga rrëzimi i sistemit, duket se është plotësisht e mjaftueshme për t’iu qasur më mirë dhe për të qenë më të ftohtë dhe realist në gjykimin e ngjarjeve të kohës. Një distancë kohore e mjaftueshme që lidh të shkuarën e jetuar nga vetë krijuesit e veprave, me të tashmen, që askush nuk mund ta parashikonte se si do të ishte.

Vendose ne Facebook

Artikuj të ngjashëm:

• “6 personazhe kërkojnë një autor” në skenën e Teatrit Kombëtar
• Eurosong, zhgënjim e mësim nga një festival
• Aniston, me një shtëpi vetëm për vete
• Neritan Licaj & Julia Ilirjani shkruajnë letra dashurie
• Emocionet e një Para-Eurosongu

Duhet guxim për të provuar me Ionesko-n, guxim që e mori regjisoi Spiro Duni, për të vënë në skenë një nga kryeveprat e teatrit absurd, në skenën e teatrit shqiptar.
Eshtë vepra e tretë që Duni ngjit brenda një sezoni në TK, pas “Fërshëllimë në erresirë” (Tom Murphy) dhe “Mbroni shpellarin” (Rob Becker) produksion i “Studio Teatër Po”. Pas një drame dhe një “One man show (ku Duni ishte aktor dhe regjisor), tani ndalet tek teatri i absurdit.
“Këngëtarja tullace” është një dramë larg elementeve të dramës tradicionale, larg poetikës së Aristotelit. Eshtë një vepër që nuk mbështetet në atë që ne quajmë intrigë, zhvillim, mes dhe mbarim. Vepra ka si qëllim zbavitjen, atë zbavitje që quajmë “entertainment” dhe që i intereson më shumë spektatorit”, thotë Duni.
Dhe kjo që thotë Duni, është plotësisht e vërtetë. Kjo (anti) komedi absurde, fillimisht të zbavit me kotësinë e saj, e më pas të bën të mendosh pikërisht për kotësinë e saj. Ajo çfarë thuhet në skenë është totalisht absurde, e pakuptueshme, por kuptimësia jonë vjen pasi kemi dalë nga teatri dhe nisim t’i shohim gjërat me syrin e Ionesko-s dhe përmes zbërthimit të Dunit. Sepse ta zbërthesh dhe ta ngresh këtë ngrehinë në dukje boshe, në skenë, është një qasje e vështirë.
Kur në vitin 1948, komedia “Këngëtarja tullace” e Eugen Ionesko-s, u vu në skenë në një teatër parisien, u shitën veç shtatë bileta, dhe shfaqja u anulua. Edhe pas tre muajsh ajo sërish dështoi, s’pati publik. Vetëm pas tre vitesh, në vitin 1952, në kryet e saj u vendos përfundimisht kurora e dafinave dhe qysh atëherë e deri më sot nuk shkulet nga teatrot botërorë, ndërsa në Teatrin e Komedisë Franceze në Paris ajo ka mbi 50 vjet që rri në repertor. “La cantatrice chauve” është vepra e parë teatrale e Eugen Ionesko-s. Autori rumun, në 1948-ën vendosi të mësojë gjuhën angleze dhe për këtë bleu një manual bashkëbisedimi. Për t’u praktikuar, Ionesko kopjonte në një fletë frazat e manualit. Duke vepruar në këtë mënyrë, ai vuri re banalitetin e përmbajtjes së frazave si “tavani është lart, dyshemeja është poshtë”, “ditët e javës janë shtatë”, etj. Dhe ishin këto fraza që e frymëzuan Ionesko-n për të shkruar “Këngëtaren tullace”. Një vepër e cila cilësohet si e para e një lloj teatri që në atë kohë ishte në fillesat e tij, teatri të absurdit. Ionesko është shprehur se: “Duke shkruar këtë komedi (sepse çdo gjë është transformuar në një komedi ose antikomedi, është një imitim i keq i një komedie, një komedi brenda një komedie), më përshkonte një ndjenjë ligësie, një marramendje që më shkaktonte të përziera. Shpesh isha i detyruar të ndërprisja punën dhe të pyesja veten me kokëfortësi se cili shpirt i lig më detyronte të vazhdoja të shkruaja. Shkoja të pushoja në kanape, me frikën se do ta shihja të zhdukej në hapësirë; dhe unë bashkë me të”….
Kështu lindi komedia “Këngëtarja tullace” dhe kështu kjo kryevepër e teatrit absurd hyri në repertor. Për herë të parë në Shqipëri është vënë në skenë para 15 vitesh, me regjinë e Agim Qirjaqit, ndërsa tani e rikthen në një koncept të tij regjisorial, regjisori Spiro Duni.

Komedia
Struktura e ndërtimit të shfaqjes, përbën një aspekt që zgjon interes kur bëhet fjalë për një vepër të Ionesko-s. Komedia nuk i përmbahet linjës klasike të teatrit, në vepër nuk ka kalim nga dramatikja në tragjike, nga fatkeqësia e pjesshme në fatkeqësi të plotë, por kalim dinamik nga pakuptimësia e pjesshme në pakuptimësinë e plotë. Megjithatë, teatri absurd i Joneskos nuk përkthehet në teatër që nuk kuptohet. Absurdi vesh anën e jashtme të personazheve, kotësinë e gjesteve, veprimeve dhe jetës së tyre, duke mos e rrezikuar kuptimin e veprës. Ajo çfarë thuhet është abusurde, por loja e aktorëve është shumë konkrete, është realiste. Absurde është jeta e këtyre njerëzve, jo marrëdhënia dhe dialogu. Publiku e kupton shfaqjen dhe reagon gjatë saj.
Komedia ndërtohet në 11 skena dhe ka të bëjë me 6 personazhe. Zoti dhe zonja Smith (të zotët e shtëpisë), zoti dhe zonja Martin (mysafirët e tyre), Maria (shërbëtorja e shtëpisë )dhe zjarrfikësi.
Skena e parë na çon direkt në shtëpinë e Smith-ëve. “Eshtë një dhomë e një familje borgjeze angleze, me karrige angleze. Një mbrëmje angleze. Zoti Smith, anglez, është ulur në karrigen e tij angleze, ka veshur pantofla angleze, dhe po pi nga llulla e tij angleze, ndërsa lexon një gazetë angeleze, pranë një zjarri anglez. Ai ka syze angleze, një mustak të imët ngjyrë gri, anglez. Pranë tij, në një karrige tjetër angleze, Zonja Smith, angleze, është duke thurrur disa çorape angleze. Një moment i gjatë qetësia angleze. Ora angleze kumbon 17 gjuajtje angleze”. Ky është përshkrimi i situatës dhe personazheve që bën Ionesko që në krye të herës, ndërsa burrë e grua nisin një bisedë “të lehtë” mes tyre e të pakuptimtë. Ata ngatërrojnë të vdekurit me të gjallët, ngjarjet reale me ato që nuk kanë ndodhur kurrë, fëmijët e tyre me fëmijët e botës, nuk kanë orë në shtëpi dhe gongu që tregon kohën, ecën mbrapsht. Mbërrijnë mysafirët e tyre, jo më pak të mistershëm, që nisin edhe ato të flasin plot kundërshti dhe ku zënë vend jo pak mistere ekzistenciale. Ato janë të martuar prej vitesh dhe nuk e dinë se janë pikërisht burrë e grua, më tej ngatërrojnë e përkëdhelin partnerët respektivë të çiftit tjetër dhe kjo në asnjë moment nuk shqetëson askënd. Ardhja e zjarrfikësit e shton absurditetin e situatës, pasi thellohen në dialogje të kota dhe nisin të tregojnë barsaleta të pakuptimta, ndërkohë Maria, shërbëtorja hyn në skenë për të recituar një poezi vulgare. Në skenën e fundit, gjithçka ka përfundura në një kakofoni thëniesh, fjalësh, tingujsh të pakuptimta, si në një garë për dominancë. Personazhet të gjithë sëbashku, nën peshën e inatit, ulërasin në veshin e njëri-tjetrit. Fiken dritat. Në errësirë dëgjohen në një ritëm gjithmonë e më të shpejtë. Të gjithë sëbashku flasin: Nuk është atje, është këtu! Nuk është atje, është këtu! Nuk është atje, është këtu! Nuk është atje, është këtu! Nuk është atje, është këtu! Nuk është atje, është këtu!
Fjalitë pushojnë së dëgjuari menjëherë. Më pas, pasi hapen dritat, Zoti dhe Zonja Martin, janë të ulur në karrige në të njëjtat pozicione si çifti Smith në fillim të pjesës. Pjesa rifillon me çiftin Martin, që thonë të njëjtat fjali si çifti Smith, gjersa perdja mbyllet lehetësisht. Dhe kështu përfundon komedia me titullin paradoksal “Këngëtarja tullace”.

“Këngëtarja Tullace” e Dunit
“Kjo komedi përcjell mesazhe të mëdha, mesazhe që i përshtaten realitetit shqiptar”, shprehet regjisori Spiro Duni, ndërsa shpjegon arsyet pse zgjodhi këtë pjesë për ta vënë në skenë. “Mesazhet janë shumë me vlerë në një kohë kur nuk drejton arsyeja, por absurdi, në një kohë kur gjuha nuk është mjet komunikimi, por gënjeshtre e mashtrimi dhe fjalët janë kthyer në “lëvozhga” tingujsh pa kuptim”.
Vetë regjisori duket se ka një lloj ndjeshëmrie të veçantë për teatrin absurd. Ai e sheh si çlodhje këtë lloj teatri, pasi mendon se dramat e rënda e lodhin më shumë, ndërsa teatri absurd ka një lloj frymëmarrje. “Unë nuk mund të vazhdoj gjithmonë me një teatër që quhet realist apo tradicional, thotë ai. Unë nuk dua të hyj në diskutim për teatrin absurd. Detyra është e jona që të bëjmë këtë lloj tjetër teatri, kur njerëzit kanë humbur komunikim mes tyre, kur bota është në këtë udhëkryq, që dirigjohet nga absurdi dhe jo nga logjika”.

Aktorët
Gjashtë personazhet e “Këngëtares tullace” interpretohen nga aktoret Roland Trebicka, Bujar Asqeriu, Marjana Kondi, Anila Bisha, Flaura Kureta dhe Sajmir Sina.
Roland Trebicka, që interpreton rolin e zotit Smith dhe pa të cilin regjisori Duni thotë se nuk mund ta bënte dot shfaqjen, sjell një lojë brilante. Solemniteti i fjalëve të tij, shndërrohen në kotësi dhe budallallëk, me vetësigurinë dhe gjestin pompoz të një ushtaraku mbushur përplot me dekorata. Edhe veshja e tij është një tallje: një fustanellë, që të kujton diku-diku fustanellën skoceze, që duhej të jepte sensin e vetëdijes nacionale skoceze, por përkundrazi shndërrohet në një objekt përtalljeje. E këndshme është edhe Mariana Kondi në rolin e zonjës Smith. Ajo shfrytëzon hijshëm plastikën dhe portretin, sikurse stilizimin e disa replikave, të qeshurën etj. Bujar Asqeriut në rolin e zotit Martin, ndërton tipin e tuhafit, e njeriut të shushatur, të shastisur e të budallallepsur, që e kishte humbur të shkuarën e vet, rrjedhimisht sensin e reagimit në kohë. Edhe Anila Bisha në rolin e zonjës Martin, plotëson mirë lojën e talljes me lojën e personazhit të saj, mimikën dhe gjestet, duke krijuar një dyshe perfekte me bashkëshortin tuaf. Ndërkohë dy aktorët e rinj, Sajmir Sina dhe Flaura Kureta, në rolin e zjarrfikësit dhe shërbëtores Maria, sollën freski dhe thellim me interpretimin e tyre ndonëse janë në hapat e parë.

Skenografia
Skenografia e kësaj vepre është ndër më të veçantat. Një skenë ku nuk ka çudira të mëdha figurative, por kryesisht objekte që funksionojnë dhe janë multifunksionale.
P.sh një karrige përdoret për shumë gjëra, ashtu sikurse është dhe ky lloj teatri që nuk mban figura skenografike. Skenografia dhe kostumografia, elementë që i japin ngjyrë komedisë, janë realizuar nga Ilirian Sadiku.

“Këngëtarja tullace” (La Cantatrice Chauve) është shkruar nga dramaturgu rumun Eugen Ionesko (1909-1994). Si një nga autorët e ndaluar të letersisë dhe dramaturgjisë moderne të shekullit të XX, Ionesko pa dritën e skenës shqiptare vetëm pas viteve ‘90. Prej tij janë vënë në skenë “Mbreti po vdes”, “Rinocerontët”, “E ardhmja qendron tek vezët” dhe “Karriget”.

Vendose ne Facebook

Artikuj të ngjashëm:

• “6 personazhe kërkojnë një autor” në skenën e Teatrit Kombëtar
• Eurosong, zhgënjim e mësim nga një festival
• Aniston, me një shtëpi vetëm për vete
• Neritan Licaj & Julia Ilirjani shkruajnë letra dashurie
• Emocionet e një Para-Eurosongu