Pak javë më parë kur isha i ftuar në një panel gazetarësh për zgjedhjet presidenciale të federatës së futbollit dhe përballë ishte rivali i Armand Dukës, Refik Halili, e në krah të tij për suport ishte edhe Sulejman Starova. Dëgjova në atë mbrëmje për më shumë se dy orë të predikohej shumë për moralin në futbollin shqiptar, për korrupsionin që ka mbërthyer disa hallka të tij; u fol për fushat, për futbollistët, për trajnerët, për kampionatin e pakontrolluar dhe rezultatet e paracaktuara të tyre, por edhe të ekipit kombëtar; madje në një nga momentet e emisionit u fol edhe për gjykata, pranga, arrestime dhe për një botë më të mirë, që duhej të ndërtohej pas gjithë kësaj, falë impenjimeve të tjerë njerëzve që duhet të vinin në këtë institucion.

Fraza dhe ideologji që dua t’i besoj dhe që i mbështes me shumë bindje, që edhe ato probleme që ka futbolli ynë të riparohen. Sigurisht ligjërues ishte edhe miku im Starova, që për hir të vërtetës dua të besoj se pjesën e moralizuesit e bën më mirë se askush tjetër, të paktën në studiot televizive. Starova foli për mungesë të moralit nga shefat e futbollit dhe se suporti që ai po i jepte zotit Halili ishte që në futboll të vijnë njerëzit me moral të pastër, me karakter të forte e që janë të aftë të ndërtojnë një të ardhme me vlera në futbollin tonë.

Të them të vërtetën në atë mbrëmje u mbusha me shumë optimizëm nga dialogu me pyetje-përgjigjet që pata me zotërinjtë që përmenda më sipër, pasi fjalët e tyre m’u dukën shumë bindëse, të sinqerta dhe të thëna me shumë patos. M’u dukën operacione të realizueshme, që më shumë sesa investime në para (që gjithnjë duket sikur janë ato që pengojnë zhvillimin dhe rritjen e nivelit të këtij sporti në vendin tonë), kërkonin korrektësi, dëshirë, vullnet të pastër dhe sigurisht edhe shumë përkushtim njerëzor. Besova te fjalët e Starovës, që si gjithnjë e kam cilësuar dhe e mbroj me shumë bindje se është një prej personaliteteve të futbollit tonë, për njohuritë dhe eksperiencën që ka fituar në pozicionet që ka pasur në sportin tonë, por edhe për agresivitetin me të cilin kërkon t’i realizojë shumë detyra. Gjithashtu krijova një bindje se idetë që ai kishte (që sigurisht edhe i ka akoma në kokë) mund të materializoheshin në një punë shumë të mirë në institucionin më të lartë të futbollit, falë edhe mbështetjes së një personazhi si Refik Halili, që me ‘burrërinë’(e kam fjalën që është njeri i besës) dhe karakterin që ka, ai u shkon gjërave deri në fund, madje shumë pre tyre i bën vërtetë shumë mirë.

Gjithsesi ky film mbaroi shpejt. Halili e humbi betejën me Dukën, humbje të cilën ai bashkë me stafin e tij e pranuan pa kontestime, por që në fund qëndron edhe fraza: vazhdon…! Pas 4 vitesh ka sërish zgjedhje, Halili mund të tentojë sërish, të përgatitet më mirë dhe të sigurojë një suport shumë më të madh për të realizuar qëllimin e përmbysjes në drejtimin e institucionit më të madh të futbollit në vend.

Duke qenë se Halili është ‘babaxhan’ në llojin e tij (dhe si ai kështu kanë qenë të gjithë njerëzit që kanë drejtuar Tironën), miqtë dhe mbështetësit di t’i sajdisë, madje shumë mirë. Një prej tyre ishte dhe Starova, që sot ka zhveshur kostumin dhe kravatën dhe ka marrë uniformën, duke zënë vend në stolin bardheblu. Një lëvizje që për disa nuhatës të vjetër të botës sonë (e kam fjalën për njerëzit që merren me sportin, gazetarë, trajnerë, dashamirës, miq e shokë të ngushtë) ishte shumë e lexueshme.

Deri këtu nuk ka asgjë të keqe. Madje, ashtu si edhe për shumë argumente të tjera që përmenda më lart, mendoj se Starova është padyshim një prej trajnerëve më të mirë në Shqipëri, për të mos thënë më i miri, dhe një zgjedhje ideale për një skuadër që synon majat e futbollit. Është një manovër shumë e mirë edhe për futbollin dhe kampionatin, që ka nevojë për shumë profesionistë të mirë, që për një arsye apo tjetër punësohen rëndom në studiot televizive. Futbolli i luajtur ka nevojë për të tillë personazhe, që ashtu siç kanë autoritet me mendimet e tyre në studiot televizive, duhen të kenë edhe në pankinat e skuadrave që drejtojnë.

Por ajo që më shqetëson është fakti se cili është morali me të cilin Starova e ka pranuar këtë detyrë? Është ky një shpërblim për atë palo fushatë që bëri në pak ditë në krah të Halilit? Ka vërtetë nevojë Starova për dy muaj rrogë, kur ende nuk ka marrë shumë më tepër para nga dy kontratat e ndërprera në mënyrë të shëmtuar disa vite më parë? Si do të përballet ai me ata pak futbollistë të mbetur nga skuadra që kishte disa vite më parë në skuadër, të cilët e përzunë me dhunë nga Tirana, jo një po dy herë? Cilën skuadër do të drejtojë në këto pak ndeshje të mbetura Starova, atë skuadër që nuk ka nevojë për trajner se rezultatin e ka paracaktuar kundërshtari i radhës? Apo mos vallë i pëlqen dhe atij të bëhet palaço si gjithë të tjerët duke u hapur portën skuadrave që luajnë për mbijetesën?

E kam shumë të vështirë të besoj se të marrësh një detyrë në një pikë të vdekur të sezonit, mund të flasë për futboll, për përgatitje fizike, tekniko-taktike, për skema dhe module loje. E di shumë mirë që ai ndërton në mënyrën më të mirë dhe më të këndshme të mundshme seancat stërvitore, por e kam të vështirë të besoj se Starova ka autoritetin e mjaftueshëm të ngrejë zërin për ndeshjen e radhës, që e ka të paracaktuar rezultatin. E pamundur më duket që të ketë mbetur ndonjë futbollist në atë skuadër që të bindet të luajë futboll, kur vetëm një apo disa ndeshje më parë ka luajtur teatër.

Po flas për Tiranën, por nuk ka ndryshim nga kjo histori as Dinamo, e më pak edhe Besa apo ndonjë tjetër, pasi të gjitha kanë dhënë e kanë marrë gola të rremë sa janë shqepur në këto ndeshjet e fundit. Dikush duhet të shpëtojë, me hir e me pahir, por disa të tjerë, e më shumë nga të gjitha futbolli, në këto kushte duhet të humbasë. Është një humbje e thellë. Një rezultat shumë i vështirë për t’u përmbysur, pasi kjo është një përballje me një takim, pa ndeshje kthimi.

M’u desh të zgjedh si protagonistë të shkrimit tim, Tiranën, simbolin e futbollit shqiptar, Starovën një prej njerëzve me më shumë vlera profesionale, por edhe Halilin, një prej dhuruesve më zemërgjerë, por në fakt e gjithë kjo ka lidhje me moralin me të cilin po luajnë rolin të gjithë aktorët e futbollit tonë. Për një moral që mendoj se është vrarë nga disa njerëz me pushtet të vogël, të cilët po e blejnë çdo ditë shumë lirë futbollin.

Me pak fjalë sezoni futbollistik që lamë pas ishte një pazar i hapur, ku kompromisi dhe preferencat triumfuan mbi agonizmin, sportivitetin dhe vlerat e një gare që prodhon sporti i futbollit. Aktorët ishin të njëjtët ata që ne njohim prej vitesh në çdo sezon, çdo fundjavë, e çdo ditë në faqet e medias sportive, por me role episodike, madje herë herë të pazëshëm, si ato marionetat, që lëvizin në mënyrë të çrregullt gjymtyrët pas perdes, ndërsa zërat interpretohen nga të panjohurit që i mbajnë në duar, edhe pse interpretimi është shumë i realizuar, thuajse perfekt. Kështu është bërë edhe futbolli në Shqipëri, e jo vetëm në këtë sezon, por mund të thuhet me plot gojë se në këtë sezon është perfeksionuar, është sjellë në një formë perfekte, që askush nuk arrin ta deshifrojë, veç atyre që e kanë sjellë këtë model në jetë.

Dikush mund të mendojë se kjo është një lojë e federatës, madje ata që e ngrenë zërin më shumë janë pikërisht njerëzit që e kanë sjellë këtë sistem: drejtuesit e klubeve. Federata është e fundit që ka përgjegjësi në këtë manovër, madje ajo është e pafuqishme që edhe të parandalojë këtë poshtërim. Të mësuar me një sistem fiktiv, ku sipas tyre që gjithçka në këtë botë blihet dhe shitet, njerëzit që kontrollojnë futbollin i bëjnë zgjedhjet dhe preferencat e tyre në bazë të tarafit, interesave dhe qëllimeve mediokre, si një lojë të fortësh, që i bëjnë peshqesh njëri tjetrit, në kurriz të futbollit, të sportistëve dhe mbi të gjitha të tifozëve. Ndërsa ka ardhur fundi i një sezoni, e kemi vështirë të flasim për balancë, për vlera, për fitues dhe agonizëm. Nuk mund të diskutojmë dot për spektakël apo për një nivel profesional: por po flasim për një aktivitet që ka humbur moralin dhe komponentët që e përbëjnë atë janë të gjithë të zhvleftësuar.

Vendose ne Facebook

Artikuj të ngjashëm:

• Soni Malaj: Si e rrëmbeva dashurinë e balerinit Mirko
• “6 personazhe kërkojnë një autor” në skenën e Teatrit Kombëtar
• Vizat, një hap larg, tani vetëm çështje kohe
• Akti I fundit në Qemal Stafa
• Socialistët prishin bojkotin 6 mujor

Stadium mitik I futbollit shqiptar është në çastet e një mbijetese te stisur dhe nevoja për të bërë një përfaqësim të mirë në arenën evropiane të futbollit, kërkon ndërtimin e një impianti të ri

Ka mjaftuar vetëm një orë pa drita në një mbrëmje që duhej të ishte mbrëmja e shkëlqimit të imazhit të Shqipërisë, për të kuptuar se atij I kishte ardhur fundi, ishte pikërisht në çastet e një mbijetese të stisur. Është fjala për mitikun ‘Qemal Stafa’, stadiumin më të madh dhe më të rëndësishëm në Shqipëri, që 70 vjet pas ndërtimit të tij, duket se po jep shpirt. Dhe si për ironi të fatit ishin galaktikët e Realit të Madridit ata që zbuluan se ky impiant legjendar ishte drejt rrënimit të plotë, kur fillimisht u lëkund impianti I ndriçimit(për më shumë se 1 orë në ndeshjen Gramozi-Real Madrid u ndërpre energjia elektrike), ndërsa më pas u zbuluan edhe shumë mangësi të tjera që nuk e bëjnë të pranueshëm këtë stadim për ballafaqime të rëndësishme futbollistike të rangut evropian. E ndërsa edhe këtë herë ‘turpin e hengrëm me bukë’, në objektivat më të afërta është hedhur ideja e rikonstruksionit të tij. Shumë të tjerë mendojnë se do të ishte më mirë të ndërtohej një I ri, por që gjithsesi ai nuk mund të egzistojnë më në atë gjendje, pasi në të është një histori e tërë e futbollit shqiptar. Ajo që të gjithë presin ëstë që së shpeejti në shohim në Shqipëri një stadium ku të luhet si në të gjithë botën, ku të gjithë të shkojnë me dëshirë dhe ku miqtë e ftuar të mos pësojnë fatin e Realit të Madridit, që ju nënshtrua mungesës së energjisë elektrike. Të gjithë shpresojnë që ai të ketë qenë akti I fundit I shëmtuar në Qemal Stafa.

PAK HISTORI

Duke e kthyer rrotën e historisë mbrapa, do të shikojmë që lindja e stadiumit më të rëndësishëm në Shqipëri daton rreth vitit 1939, kohë në të cilën vendi ynë ishte nën regjimin e Italisë fashiste. Në të vërtetë ideja e italianëve ishte për një impiant hipizmi, por ky projekt mbeti I parealizuar për shkak të Luftës së Dytë Botërore(gjithsesi në atë kohë janë zhvilluar disa aktivitete hipizimi, edhe pse stadium nuk kishte marrë ende formën e tij përfundimtare) dhe përfundimi I stadiumit u bë I mundur vetëm në vitin 1946 me kontribut vullnetar, duke qenë se në atë vit Shqipëria mori përsipër edhe zhvillimin e Lojërave Ballkanike. Ky ishte stadium më iu mirë I vendit dhe aktivitetet më të rëndësihme zhvilloheshin pikërisht aty. Rikonstruksioni I parë I stadiumit u bë në vitin 1974, ku edhe u shtua ndjeshëm kapaciteti I tij me ngritjen e tribunave të tifozëve. Në filimin e viteve ’90 u montua impianti I ndriçimit, ndërkohë që në vitin 1995 u bë edhe rikonstruksioni I fundit me vendosjen e ndenjëseve plastike në të gjitha shkallët e tij. Që nga ajo kohë stadium ka patur investime të vogla me vlerë vetëm mirambajtjen e tij. Në këtë stadium janë luajtur ndeshjet më të rëndësishme për ekipin kombëtar shqiptar vite, për skuadrat më të mira të futbollit kombëtar, si Tirana, Dinamo e Partizani, por edhe për shumë aktivitete të tjera të rëndësishme.

STADIUM NUK NJEH INVESTIME QË NGA 1995

Prej vitesh në stadiumin kombëtar ‘Qemal Stafa’ nuk bëhen investime të rëndësishme, të cilat do të bënin më të pranueshëm këtë impiant historic të futbollit shqiptar. Për herë të fundit në këtë stadium është vënë dorë në vitin 1995, kur I gjithë impianti u vesh me ndenjëse plastike, ndërkohë që 11 vjet pas saj përfundoi edhe shtrimi me tartan I pistës, që gjithsesi nuk ndryshoi pothuajse asgjë. Që nga viti 1998 stadiumi, ashtu si edhe disa impiante të tjera sportive kaluan në sh.a, me një vendim të kryeministrit të asaj kohe, Fatos Nano. Të gjithë drejtusit e stadiumit kanë patur për detyrë kryesore vetëm mirëmbajtjen e tij, ndërsa investimet ishin pothuaj zero. Çdo 4 vjet ndërrohej vetëm tapeti I fushës dhe ndonjë riparim në impiantin elektrik apo ujësjellës. Kështu që amortizimi me kalimin e kohës u bë shumë më I fortë se sa puna apo dëshira për ta mbajtur sa më mirë këtë impiant.

RINGJALLJA MBI RRËNOJAT E ‘QEMAL STAFËS’

Pak vjet më parë në Angli u mor një vendim shumë I rëndësishëm, që stadium mitik Uembli të shembej dhe mbi të ndërtohej impianti ri, që do të mbante të njëjtin emër. Sot ai është një nga stadiumet më të bukur në Evropë, ndërsa anglezët krenohen që kanë materializuar në këtë impiant të ri, të gjithë historinë e futbollit të tyre. E njëjta gjë mendohet të realizohet edhe me stadiumin kombëtar ‘Qemal Stafa’, I cili priet të marrë një formë të re. drejtuesit e FSHF në bashkëpunimin me MTKRS kanë nisur bisedimet për një projekt të përbashkët, I cili do t’I ndryshojë faqen stadiumit më të madh dhe më të rëndeësishëm në vend. Është fjala për një investim prej 25 milionë eurosh, I cili përfshin ndërtimin dhe dyshimin e kapacitetit të tribunës qëndrore të stadiumit. Restaurimit dhe mbulimit të plotë të gjitha tribunave të tjera, duke shtuar njëkohësisht edhe kapacitetin e impiantit, ndërkohë që bashkë me to do të plotësohen edhe të gjitha kushtet e tjera të nevojshme. Gjithashtu mendohet për përfshirjen e një parkimi, si edhe një rikonstruksion I plotë edhe I impiaantit të ndriçimit. Ky projekt është në fazën e diskutimit dhe me shumë gjasa brenda pak muajsh mund të fillojë zbatimin. Administrimit I tij mendohet të bëet nga një kompani private, ndërkohë që ajo që është më e rëndësishme është se në këtë impiant do të ketë përparësi ekipi kombëtar.

AMBICIA E FSHF PËR STADIUM TË RI

Prej kohësh federate shqiptare e futbollit ka trumbetuar idenë për të realizuar një project shumë ambicioz për një stadium të ri, I cili do të sillte padyshim edhe një imazh shumë më të mirë për ekipin kombëtar. Presidenti Duka kishte kërkuar bashkëpunimin edhe me shtetin, duke preferuar që idenë e tij ta materializonte në një impiant krejtësisht të ri, shumë modern dhe mbi të gjitha funksional edhe për futbollin shqiptar. Ideja ishte që stadiumi të ndërtohej në periferinë e Tiranës, ashtu siç edhe janë pjesa më e madhe e impianteve më të rëndësishme në shumë vende të Evropëa. Stadium do të kishte një kapacitet dyfish më të madh se stadium aktual dhe përveç ndeshjeve të ekipit kombëtar, stadiumi do të ishte e nevojshëm edhe për shumë aktivitete të tjera kombëtare dhe ndërkombëtare. Synimi I drejtuesve të federatës ka qenë për një investim të përbashkët me shtetin, ashtu sikundër kërkonte dhe administrimin e tij, për të qenë njëkohësisht edhe efekt. Stadium mendohej të ishte I modelit “Allianz”(modelet më të preferuara në Evropë, ku ndër më të njohurit janë ato të Bajernit të Mynihut në Gjermani dhe Njukasëll në Angli) me të gjitha komoditet e nevojshme, dhe lehtësisht I arritshëm edhe nga sportdashësit e interesuar për të ndjekur ekipin kombëtar apo skuadra e tyre në kampionatin vendas. Ky projekt është ende në fuqi, sigurisht në rast se nuk do të realizohet mundësia e rikonstruksionit të stadiumit kombëtar ‘Qemal Stafa’, por që në një të ardhme të afërt mund të jetë një project mëse I domosdoshëm, duke ju referuar faktit që UEFA dhe FIFA vazhdojnë të insistojnë për të patur impiante të përshtatshme për të luajtur futboll.

SKANDALI ME REALIN E MADRIDIT

Të gjithë e mbajnë mend mbrëmjen e 20 janarit, kur në stadiumin mitik të Tiranës, shkelën për herë të parë ‘galaktikët’ e Realit të Madridit(shpresojmë shumë që të mos jetë hera e fundit), skuadra më shtrenjtë të të gjitha kohërave, në formacionin e së cilës aktivizohen Kaka, Kristiano Ronaldo, Benzema, Ksavi Alonso, Serxhio Ramos, Raul, Kasijas etj. Por askush nuk mban mend së në ç’rë startoi ndeshja, cili ishte rezultati final, e aq më pak se cilët ishin autorët e golave të saj. Ajo që mbajnë mend të gjithë tifozët e fubollit, gazetarët, specialistët, manaxherët, biznesmenët dhe kushdo tjetër që dëgjoi për këtë ndeshje, ishte fakti se për më shumë se 1 orë në stadium nuk pati drita. Në një artikulim normal të gjithë do të thonin: skandal! Por duke qenë se jemi në Shqipërinë që vegjeton në një transzicion të pafund, fjalia më e përshtatshme ishte “një defekt I papritur”. Edhe pse të gjithë mundiheshin në një mënyrë apo në një tjertër për ta hequr përgjegjësinë nga vetja, në pak minuta shteti u ngrit I gjithi në këmbë. Që nga drejtuesit e stadiumit, ministria e sporteve, ministria e ekonomisë, madje dhe kryeministria e presidenca u alarmuan për këtë fakt. Përgjegjësit u shkarkuan në çast, por e gjithë kjo nuk pati vlerë, pasi imazhi I Shqipërisë në pak sekonda u nxi, u kthye dhjet vjet pas, ndërsa mund të ishte pasaporta më e mirë për një prezantim shumë spektakolar. Një imazh që nuk e shitëm siç duhet dhe kjo vetëm për një kapriço, për një militantizëm, që për fat të keq ka kapur për fyti çdo qelizë të këtij shteti, madje edhe sporti, rrënjët e të cilit ‘ujiten’ shumë larg kufinjve tanë. Dhe është normale që as Raul, as Kaka e aq më pak edhe Kristiano Ronaldo, nuk do ta kujtojnë stadiumin “Qemal Stafa” si stadiumin mitik, të ndërtuar që në vitin 1939, por do ta kujtojnë si stadiumin që errësoi shkëlqimin e ‘galaktikëve’ të futbollit.

Vendose ne Facebook

Artikuj të ngjashëm:

• TIRONA, STAROVA DHE MORALI I FUTBOLLIT
• Kampionati, futboll apo teatër?
• Sidni Hoxha, ‘Princi’ i notit shqiptar
• Debatik Curri: “Shqipëri, bëhu gati për Europian”
• Kombëtare përgjysmë

SEZONI FUTBOLLISTIK NË KATEGORINË SUPERIORE KA DEGJENERUAR NË NJË SHFAQJE TË SHËMTUAR, KU SKUADRAT E KREUT SHESIN SHUMË LIRË PIKËT E MBIJETESËS SKUADRAVE TË FUNDIT TË KLASIFIKIMIT. FUTBOLLI KA MARRË NJË GODITJE SHUMË TË RËNDË, PAS SË CILËS ËSHTË VËSHTIRË SE DO TË NGREJË KRYE

Nga Elert Yzeiri

Nuk kishte ndodhur kurrë më parë që sezoni të mbyllej kur ende nuk ishte plotësuar mirë gjysma e rrugëtimit të tij, ashtu sikundër nuk kishte ndodhur që të zhvleftësohej tërësisht gara sportive, e gjithçka të merrte formën e një sarkazme që nuk përkthehet në asnjë gjuhë të botës. Ka ndodhur në këtë sezon, në kategorinë më të lartë të futbollit shqiptar. Edhe pse në fillim të këtij edicioni të gjithë ishin të bindur se rivaliteti dhe shpirti sportiv i skuadrave do të ishte i lartë, të gjitha parashikimet ranë poshtë shumë shpejt dhe tanimë çdo fundjavë është kthyer në një komedi që nuk bën askënd për të qeshur, e për më shumë humbet edhe ato pak vlera që kanë mbijetuar në sportin më të dëshiruar. Tifozët ndihen të fyer dhe në mënyrë demonstrative braktisin stadiumet (shumë prej tyre përgjithnjë), ndërsa profesionistët që dirigjojnë të gjithë sezonin (futbollistë, trajnerë dhe specialistë) nuk kanë ‘guximin’ të thyejnë urdhrat e shefave dhe i dorëzohen lojës së shëmtuar të shit-blerjeve të ndeshjeve. Dinamo ka mbyllur llogaritë me ndjekëset për titullin kampion në Kategorinë Superiore shumë kohë më parë nga parashikimet, por skuadra që për shumë javë ishte e pathyeshme tanimë dorëzohet pa kushte edhe përballë skuadrës së fundit në klasifikim, edhe pse ndeshja luhet në fushën e saj. E ashtu si Dinamo, të njëjtën lojë bëjnë edhe Besa, Tirana apo skuadra që matematikisht duken të shpëtuara.

Loja magjike në këto kushte humbet bukurinë e saj dhe kështu firmoset edhe ‘divorci’ me tifozët e paktë që kanë mbetur besnikë të këtij sporti, të cilët nuk mund t’i besojnë më askujt që kërkon t’i ofrojë një vend në shkallët e stadiumit. Edhe futbollistët nuk mund të rriten kurrë profesionalisht, pasi në shumë raste edhe ata vetë nuk arrijnë të kuptojnë se luajnë futboll apo luajnë teatër.

KUR PËRPËLITEN TË VEGJËLIT

Që të dallosh se cilat janë skuadrat që do të presin biletën për të zbritur një kategori më poshtë është pak e vështirë, edhe pse me sy të lirë emrat e atyre që mbajnë dy vendet e fundit duket sikur janë të njëjtat. Pak javë më parë, më saktësisht ende pa u mbyllur faza e dytë e sezonit (kampionati prej dy sezonesh luhet me sistemin me tre faza vajtje-ardhje) skuadra që nuk kishte frymë për të përballuar garën ishte Skënderbeu. Skuadra korçare, pas një nisje impresionuese të sezonit, në javët e para u tret shumë shpejt dhe me nxitim i zbriti shkallët në klasifikim duke qëndruar e fundit. Që nga ajo kohë edhe shumë futbollistë braktisën skuadrën dhe dukej se destinacioni ishte rikthim në inferiore. Por një ëndërr e çuditshme zgjoi nga gjumi shumë biznesmenë korçarë, që në një hark të shkurtër kohor siguruan financat, por edhe përforcimet fizike për skuadrën. Skënderbeu ka filluar ringjalljen dhe shpreson t’i shpëtojë rënies, edhe pse dyshimet janë se rezultatet nuk janë shumë reale. Të njëjtën gjë nuk po e bën dot Gramozi, që pavarësisht një prapavije të fortë financiare, ka humbur koordinatat në rezultate dhe me shumë mundësi do ta presë biletën për t’u rikthyer në një nivel më të ulët. Në turbullirë është Kastrioti, Flamurtari, Apolonia por edhe Vllaznia e Teuta, që edhe pse në fillim të sezonit u shfaqën me të tjera pretendime, shpenzimet e kryera do të shërbenim më mirë për të mbijetuar. Rivaliteti duket i fortë në letër, por jo në fushë, pasi ajo që duket se ka më shumë vlerë tani është ‘pazari’ që do të bëhet me të mëdhenjtë, të cilët në një mënyrë apo në një tjetër do të rimbursojnë disa prej shpenzimeve që harxhuan gjatë verës.

SPONSORËT QË BLEJNË FUTBOLLIN

Kur afrohet një biznesmen apo disa në botën e futbollit të gjithë jemi të kënaqur, pasi është mirë që ky sport të mos vdesë nga mungesa e investimit, apo më shumë nga mungesa e një administrimi të mirë. Por kur disa prej këtyre sponsorëve hyjnë në mënyrë rastësore dhe pa një strategji të përcaktuar apo qoftë edhe për qëllime politike, ai është armiku më i madh për këtë sport. Të uritur për rezultat, njerëzit që kanë paranë e përdorin keq këtë sport, duke zbehur rivalitetin sportiv, agonizmin profesional dhe të gjitha vlerat që ai duhet të mbajë realisht. Futbollistët janë të njëjtë, trajnerët dhe tifozët po ata që pak javë më parë humbisnin pafundësisht në pjesën më të madhe të sezonit, ndërsa rezultatet janë të krahasueshme me ato të skuadrave të kreut. Logjika është e thjeshtë: ndeshjet që nga ky moment nuk luhen më në fushë, por shiten në tavolina lokalesh dhe futbolli kthehet në një plaçkë të vjetër, që gjithkush mund ta mbajë në duar e ta vërtisë si të dojë. Dikush mund të thotë me plot gojë se tolerime të tilla janë bërë gjithnjë. Mund të jetë e vërtetë, por në këtë sezon janë kapërcyer të gjitha limitet dhe tani nuk mund të flitet më për vlera apo garë sportive: gjithçka ka përfunduar. Skuadrat e kreut nuk hezitojnë të mbajnë ritmin e sezonit, por pajtohen me ofertat e kolegëve të tyre që mundohen me çdo kusht të shpëtojnë investimin e sezonit.

TOLERIMET PRODHOJNË DHUNË NË FUSHË DHE JASHTË SAJ

Është e qartë që në përfundim të sezonit jo të gjitha skuadrat do të kenë mundësinë të marrin çmime, ashtu sikundër jo të gjitha do të kenë mundësinë t’i shpëtojnë dështimit, duke zbritur një kategori më poshtë. Por për fat të keq në Shqipëri nuk njihen të tria rezultat dhe rënia në kategorinë inferiore gjithnjë quhet tendencioze. Madje edhe atëherë kur investimi dhe përpjekjet për të shpëtuar sezonin janë pothuaj zero. Një situatë e tillë është krijuar edhe në këtë sezon, ku gjashtë skuadra janë në luftë për mbijetesën dhe kjo situatë ka rritur tensionet në fushat përkatëse. Janë pikërisht përballjet direkte ato që nxisin edhe episodet e dhunës, që pak herë janë shfaqur në fushë. Tifozët e kanë të vështirë të pranojnë humbjen e skuadrës së tyre, ndërsa ‘shefat’ gjithnjë janë nxitës të këtyre situatave. Ngjarjet e raportuara nëpërmjet edicioneve të lajmeve janë të frikshme dhe ndeshjet degjenerojnë në hedhje sendesh të forta në fushë, si edhe dhunë fizike në dëm të protagonistëve. Të shumta kanë qenë takimet kur trajnerë, futbollistë dhe për shumë gjyqtarët kanë dalë të gjakosur nga fusha, ndërsa forcat e rendit duhet të përdorin forcën për të ndalur turmën e irrituar. Dhe artificialisht kjo dhunë është e nxitur nga tribunat VIP, ku ‘shefat’ kërkojnë të lajnë mëkatet e tyre duke luajtur me emocionet e tifozëve idealistë.

FUTBOLLISTËT, TË DËSHTUARIT E PËRJETSHËM

Pak ditë më parë isha ulur në një kafe me një prej futbollistëve të Tiranës, i cili me shumë keqardhje më tregonte se skuadra e tij kishte kohë që ishte shitur dhe ai nuk asnjëherë nuk po e kuptonte se cili ishte pozicioni i tij në skuadër. Për arsye etike nuk po e përmend emrin e tij, por është një prej futbollistëve potencialë të kësaj skuadre dhe një nga vlerat që i kanë mbetur futbollit tonë. Më tregonte historitë e këtij sezoni, ku protagoniste ishte Tirana dhe e ndjente veten shumë të poshtëruar. “Nuk arrij ta kuptoj se kur skuadra toleron vetë dhe kur kundërshtari na mund me bindje. Nuk e di sa do të zgjasë kjo situatë dhe nëse do ta kuptoj vërtetë se çfarë është në gjendje të bëjë skuadra jonë. Futbolli ka marrë fund”, citon ndër të tjera futbollisti i bardhebluve. Ky është vetëm një prej protagonistëve, që në pamundësi për të bërë futboll, luajnë teatër në një fushë futbolli.

Vendose ne Facebook

Artikuj të ngjashëm:

• TIRONA, STAROVA DHE MORALI I FUTBOLLIT
• Akti I fundit në Qemal Stafa
• Sidni Hoxha, ‘Princi’ i notit shqiptar
• Debatik Curri: “Shqipëri, bëhu gati për Europian”
• Kombëtare përgjysmë

DJALOSHI QË GARON PËR T’U BËRË NJË KAMPION I MADH. PAS LOJËRAVE OLIMPIKE ‘PEKIN 2008’, SIDNI KËRKON NJË TJETËR AKTIVITET KU MUND TË VENDOSË REZULTATE TË RËNDËSISHME

Nga Elert Yzeiri

Nëse për shumë prej nesh noti është një kënaqësi që na lidh me verën, plazhin dhe detin, për disa njerëz ai është një pasion me një dimension shumë të madh, për të mos thënë qëllim i jetës së tyre. Është fjala për notarët, që për fat të keq ne i personalizojmë me emrat e kampionëve të mëdhenj të botës, Popoviç, Felps, Haket, etj, por asnjëherë me sportistët shqiptarë. Në fakt ky sport ka qenë krejtësisht i limituar para disa vitesh, ndërkohë që tashmë vaskat e ngushta në disa qytete të Shqipërisë kanë filluar të dallgëzojnë nga disa sportistë të vegjël, që synojnë t’i japin jetë këtij sporti. Një prej tyre është Sidni Hoxha, tanimë jo fëmijë, por një djalë i rritur që rrëshqet mbi ujë me shumë elegancë dhe shpejtësi. Rreth një vit e gjysmë më parë, kur ende nuk i kishin rritur mirë mustaqet nën hundë, ai pati fatin të ishte pjesë e ekipit Olimpik që garoi në Pekin 2008. Edhe pse numrat e tij ishin shumë modestë në krahasim me rezultatet që shënonin çdo ditë në tabelat elektronike, ai vendoste rekorde, që Shqipëria nuk ka ende në arkivat e mykura të regjistruara në fletore shkollore. Sot Sidni ka fituar më shumë eksperiencë, është më i stërvitur, por edhe shumë më ambicioz për sportin që ai ka zgjedhur. Me ndihmën e familjes së tij, Sidni kërkon rezultate që ta bëjnë atë një kampionat të madh, edhe pse Shqipëria nuk ia krijon këto kushte. Në një intervistë për “Shqip”, Sidni rrëfen jetën e tij me notin dhe dëshirat që i ka ngjallur aktivizimi në këtë sport.

Sidni është duke u rritur shumë shpejt, jo vetëm në moshë por edhe në rezultate, duke rikthyer emrin e munguar në sportin shqiptar, notar…

Themi po, me krenari, sepse nga një sport, ku rekordet kishin 20-25 vjet pa ju afruar, ku aktivitetet ishin një në vit, tani flitet për notin, për rekordet dhe për një masivitet në rritje.

Pse zgjodhët sportin e notit, kur prej shumë vitesh ky sport ka qenë thuajse i humbur në vendin tonë?

Unë vij nga një familje sportistësh, gjyshi Lutfi Hoxha ish futbollist i Vllaznisë, themelues i skuadrës “Partizani”, lojtar me kombëtaren në fitoren me Splitin; babai, Shpëtimi themelues i tenisit në Shkodër, për pak kohë nr.3 në Shqipëri, lojtar dhe trajner i ‘Shkodra-Tenis’, kështu dhe unë nuk mund t’i shkëputem kësaj tradite, por zgjodha notin pasi e kam mësuar që kur isha 4 vjeç dhe qëndrimi në ujë ishte shumë premtues, pasi galexhimi mbi ujë dhe pozicioni i trupit janë themelorë për notin.

Cilat janë vështirësitë që keni hasur për t’u përgatitur si sportist?

Vështirësitë janë shumë të mëdha në dimër, por kënaqësi shumë e madhe në verë. Në Shqipëri mungonin pishinat e mbyllura. Pishina e parë e mbyllur u realizua në Tiranë me iniciativën dhe investimin e babait tim, Shpëtim Hoxha. Kjo pishinë që ishte e para gjysmë olimpike në Shqipëri, i dha shtytje të madhe notit shqiptar. Duke qenë se as Bashkia dhe as F.SH.N. nuk jep asnjë ndihmë për asnjë notar për hyrjen në pishinë, vështirësitë financiare e bëjnë notin një sport luksi që jo të gjithë talentet mund ta vazhdojnë. Në verë gjërat ndryshojnë. Në të gjithë Shqipërinë ka dyndje të femijëve për të mësuar notin, por edhe për t’u stërvitur. Për mua, falë edhe ndihmës së “Akuadrom – Tirana”, kam akses të plotë në këtë pishinë, pa pagesë dhe pa kufizim kohe në kushte shumë të mira, që janë edhe burim i rezultateve të larta dhe na kujtojnë shumë momente të bukura të rekordeve dhe titujve kampionë.

Lidhja e Sidnit me sportin e notit, rekordet dhe synimet që kanë përcaktuar?

Objektivat janë të mëdha. Për vitin 2009 kam qenë sprinteri më i mirë në Ballkan për moshën time. Në Europë kam rezultatin e tretë më të mirë për moshen time në pishina 25m, për rezultatin e arritur në kampionatin Europian, Stamboll 2009, (22”49)

Për vitet e ardhshme objektivat më të shpejta janë hyrja në finale në Olimpiadën Rinore, Singapor 2010 në 50m stil i lirë, 100 stil i lirë, objektiva ambicioze, por të realizueshëm nëse vazhdojmë me këto ritme.

Përveç talentit, ky sport ka nevojë edhe për shumë përgatitje, si fizike dhe teknike, sa kohë i kushton këtij aktivitetit sportiv Sidni dhe si e realizon atë?

Stërvitja është e ndarë në dimër nga Tetor-Maj në pishinë vetëm 3 herë në javë, pasi pishinat e mbyllura në Durrës e Tiranë nuk më krijojnë mundësinë të bëj stërvitje. Pjesa tjetër kompensohet me ushtrime shumë specifike në palestër, falë ndihmës që më kanë krijuar edhe shumë miq të mitë dhe familjes sime. Në verë, Qershor-Shtator, stërvitja është e plotë 2 herë në ditë, si edhe palestër me programet më të mira të marra nga literatura më e fundit botërore e notit, si dhe një bashkëpunim të ngushtë me ekspertë të fushës brenda dhe jashtë vendit.

Gjithnjë, në një garë sportive, rezultatet janë të krahasueshme me kundërshtarët, në rangun kombëtar Sidni pothuaj i ka thyer të gjitha rekordet, çfarë synimesh keni personale?

Synimet personale janë të lidhura ngushtë me kushtet në vendin tonë. Do të sakrifikoj të studioj jashtë shtetit, në Universitete Sporti për të arritur rezultatet e parashikuara, të cilat nëse realizohen do të pretendoj të sjell medalje olimpike në Shqipëri.

Është folur në shtyp se ju keni patur disa oferta nga jashtë vendit për t’u stërvitur dhe garuar me skuadra të njohura në arenën ndërkombëtare, ka ndonjë plan për Sidnin?

E thashë dhe më lart, për studime, pasi tani po mbaroj vitin e katërt. Do më pëlqente të stërvitesha me notarët më të mirë në SHBA, pasi edhe stërvitja që po bëj është e përafërt me notarët sprinterë të Amerikës. Kam edhe për në SHBA rezultatin e pestë për moshën time, në 50m stil i lirë, kështu që do të përpiqem të studioj për degë sportive për të arritur qëllimin që vetëm atje mund të realizohet për t’u bërë kampion i madh.

Në Lojërat Olimpike 2008 ju përfituat ftesën nga Komiteti Olimpik për të garuar në këtë aktivitet të rëndësishëm, në Olimpiadën e ardhshme ka ndonjë objektiv për Sidnin?

Këto objektiva janë të kufizuara për momentin, pasi nuk mund të kesh objektiva të mëdha në një vend të vogël.

Ju jeni një sportist për të cilin e gjithë familja juaj është përkushtuar në arritjen e rezultateve, mendoni se ia vlen i gjithë ky investim nga familja juaj, për një sport që në vendin tonë vazhdon të mbetet në harresë?

Sigurisht që ia vlen jo vetëm për mua, por për të gjithë notarët, pasi shëndeti, edukimi, udhëtimet jashtë vendit, kultura dhe miqësitë e krijuara janë shumë të rëndësishme dhe për të ardhmen. Për mua është mëse e dukshme, pasi kampionët dhe rekordmenët janë shumë të privilegjuar edhe në Shqipëri, por sigurisht në botë është diçka madhështore të jesh kampion noti.

Përgjithësisht sportet individuale janë shumë të vështira për të arritur rezultate, sidomos në vende si Shqipëria ku investimi është i papërpërfillshëm. Çfarë ka menduar Sidni për të ardhmen e tij në sportin e notit?

Sipas mundësive që do vijnë në të ardhmen, tani noti nuk është vetëm i moshave të reja, pasi rekordet thyhen edhe pas moshës 25 vjeç. E ardhmja në sport varet nga rezultatet, që tani për tani premtojnë për një të ardhme të madhe.

Ju prej kohësh stërviteni nga babai juaj, mendoni se është e mjaftueshme kjo asistencë tekniko-taktike që merrni prej tij apo mendoni se do t’iu duhet që të bashkëpunoni edhe me specialistë të një niveli më të lartë?

Këto rezultate përveç talentit, vullnetit dhe përkushtimit të madh, kanë vend për të thënë edhe tim eti si trajner, por edhe një stafi të madh e të përkushtuar ku nuk mund të lë pa përmendur Prof.Dr Agron Cukën, që po punon për programin e stërvitjeve të notit dhe palestrës; prof. Berti Cina dhe Mel Ostreni në fushën e mjekësisë sportive dhe të fiziologjisë, si dhe bashkëpunëtorët e skuadrës sonë nga jashtë shtetit si trajnerët: Ivano Cioçoloni, Dejan Ilic, gjithashtu dhe literatura e “Human Kinetics” që është udhërrëfyese për stërvitjen time. Në të ardhmen shpresoj të ketë edhe parametra të tjerë si nga infrastruktura që mungon, apo edhe skuadra të tjera kompetitive që tani për tani përbehet vetem nga notari tjetër i talentuar dhe punëtor Jon Pepaj.

Sa e ka ndihmuar Sidni Hoxhën të qenit një rekordmen në sportin e notit?

Ka disa prindër që thonë se humbja e kohës në sport në përgjithësi dhe në not në veçanti, bën që fëmijët të bien në mësime, të kenë rezultate jo shumë të mira, për rastin e Sidnit është e kundërta, noti bën të mundur të jesh më i kthjellet, më i përkushtuar për mësimet dhe më i përqendruar.

Cila është jeta e Sidnit jashtë notit, aktivitet dhe hobet që Sidni ndjek për të mbushur ditët e tij?

Përveç notit në fushën e sportit pasionet janë të shumtë si: futboll, tenis, uindsërf, ndërsa si gjithë të rinjtë pasioni për kompjuterin është i madh, si nga ana e zbavitjes më lojëra, por edhe i qëndrimit online si dhe gjetjes se modeleve të notimit, të stërvitjes, por edhe takimit me shoqe e shokë, notarë vendas dhe të huaj.

Ndodh që sportistët më të mirë në sportin e notit të largohen në një moshë shumë të re, nëse Sidni ndjek një rrugë të tillë çfarë ka menduar të bëjë në të ardhmen?

Të ardhmen përveç sportit, mendimet për momentin janë për studime të larta në Universitete jashtë shtetit në degë të lidhura me sportin, por edhe sporti dhe biznesi sportiv do të jenë një nga pikësynimet e mia për të ardhmen.

Vendose ne Facebook

Artikuj të ngjashëm:

• TIRONA, STAROVA DHE MORALI I FUTBOLLIT
• Akti I fundit në Qemal Stafa
• Kampionati, futboll apo teatër?
• Debatik Curri: “Shqipëri, bëhu gati për Europian”
• Kombëtare përgjysmë

Futbollisti i kombëtares kuqezi shprehet për ‘Revistën Shqip’ se ka ardhur momenti që të mendojmë kualifikimin në një nga aktivitetet më të rëndësishme futbollistike. Skuadra është rritur dhe po afrohen gjithnjë edhe më shumë futbollistë cilësorë

Kur trajneri Bariç vendosi ta aktivizonte në formacion në ndeshjen me Holandën (ishte ndeshja e dytë e tij me përfaqësuesen pas aktivizimit në Bjellorusi), shumë skeptikë e panë me dyshim, por loja e shkëlqyer e tij dhe goli që shtangu portin Van der Saar në Amsterdam e bënë atë futbollistin më të sigurt në formacionin kuqezi. Është fjala për Debatik Currin, futbollistin simpatik nga Prishtina, që aktivizohet në radhët e ukrainasve të Vorksla Poltava. Me Currin u takuam në Estoni, në prag ndeshjen e fundit miqësore të ekipit tonë kombëtar, ku ashtu si edhe të gjithë futbollistët e tjerë të skuadrës kuqezi, ai ka qenë i impenjuar për të dhënë më të mirën në fushën e lojës. Edhe pse ka një shqipe “të çalë”(ka një dialekt të theksuar të vendlindjes së tij), Curri shprehet shumë qartë në ligjëratën e tij për ekipin kombëtar, por edhe për synimet e tij profesionale. Sipas Debatikut ekipi kombëtar ka nisur një cikël të ri dhe shumë të rëndësishëm, i cili sigurisht që do të sjellë edhe rezultatet e dëshiruara. Të gjithë futbollistët sipas tij janë të motivuar dhe afrimi i shumë elementëve të rinj do të rrisin edhe më shumë konkurrencën dhe cilësinë e kësaj skuadre. Debatiku ka dy ëndrra të mëdha për karrierën e tij: të shikojë Shqipërinë në një prej aktiviteteve më të rëndësishme futbollistike dhe të luajë sa më parë në një nga kampionatet më të madha.

Debatik, kombëtarja shqiptare ka mbyllur një tjetër edicion eliminator, si mendoni se ka qenë paraqitja që bëri skuadra jonë?

Po unë mendoj që paraqitja nuk ka qenë shumë e mirë. Nëse në ndeshjet e para patëm disa luhatje, situatat ndryshuan disa në pjesën e dytë të edicionit, ku u munduam të bëjmë lojëra më të mira. Gjithsesi jam i mendimit se kemi pasur mundësi për të luajtur edhe më mirë. Disa nga takimet e fundit tregun se skuadra ka vlera.

Cilat mendoni se janë pikat më të forta dhe më të dobëta të skuadrës sonë kombëtare?

Unë mendoj që kemi patur më shumë problem me sulmin. Nuk kemi shënuar shumë gola dhe skuadra ka koleksionuar më shumë barazime në ndeshjet e fundit. Kjo nuk do të thotë që problemet vijnë vetëm me sulmin, pasi loja është e lidhur zinxhir me të gjitha repartet. Kështu që nuk mund të them që edhe në mbrojtje kemi qenë shumë mirë.

Mbrojtja është reparti që prej vitesh ka patur probleme, që pas zgjedhjes së Canës dhe Currit duket se është më solide, pësojmë më pak gola dhe skuadra ka më shumë siguri në prapavijë?

Ne jemi munduar të japim maksimumin tonë, edhe pse as unë dhe as Loriku nuk luajmë në pozicionet tona natyrale, ku luajmë edhe në klubet tona. Gjithnjë mbrojtja ka qenë pikë e dobët e kombëtares, ne jemi munduar të përshtatemi sa më shumë me këtë pozicion dhe them se ja kemi dalë mirë. Ndoshta edicionin tjetër do të jemi edhe më mirë dhe skuadra do të pësojë edhe më pak gola, sigurisht nëse nuk do të ketë alternativa të tjera më të mira për mbrojtjen.

Shumë trajnerë të huaj kanë qenë në drejtimin e skuadrës sonë, sipas jush e kanë ndihmuar apo e kanë ngadalësuar rritjen dhe forcimin e skuadrës kombëtare?

Sigurisht që lëvizjet e shpeshta të trajnerëve në skuadër nuk e ndihmojnë një skuadër që të ketë qëndrueshmëri dhe të arrijë rezultatet e kërkuara. Mendoj se trajneri Bariç e ndihmoi shumë skuadrën kombëtare, i dha një mentalitet sulmues kësaj skuadre. Edhe trajneri Kuzhe është duke bërë një punë shumë të mirë. Ai është një trajner shumë korrekt dhe mendoj se ka një karakter që na përshtatet shumë, ndoshta edhe për faktin që është ballkanas. Jam shumë i bindur se në të ardhmen Kuzhe ka për ta ndihmuar edhe më shumë skuadrën tonë që të rritet në rezultate dhe lojë.

Flasim pak për ju, si do ta komentoni paraqitjen tuaj me ekipin kombëtar në këtë edicion?

Për të thënë të vërtetën nuk kam qenë edhe aq mirë, ose më saktë pretendoja të jepja edhe më shumë. Ndoshta nuk kam pasur formën e duhur fizike. Gjithsesi shpresoj që edicionin tjetër të jem edhe më lart. Ndoshta nëse do të aktivizohesha në mesfushë do të mund të jepja edhe më shumë se në mbrojtje. Shpresoj që edhe trajneri Kuzhe të shikojë mundësinë e përzgjedhjes së futbollistëve të tjerë në prapavijë, e unë së bashku me Lorikun të luajmë në mesfushë.

Çfarë prisni më shumë nga kjo skuadër?

Janë shumë komponentë që presim t’i shikojmë ndryshe në këtë skuadër: në radhë të parë afrimi i sa më shumë futbollistëve cilësorë, që do të jenë bazë për të pasur një skuadër solide edhe për të ardhmen. Shpresoj që të gjithë të kontribuojnë me më të mirën e tyre për të arritur rezultatet më të mira dhe sigurisht që të fillojmë të mendojmë edhe për kualifikimin. Kjo është një punë grupi dhe të gjithë duhet të mendojmë dhe synojmë që këtë skuadër ta ngremë më lart.

Për të gjithë futbollistët është ëndërr të luajnë në kampionatin botëror apo europian, mendoni se ka ardhur koha që edhe ekipi ynë kombëtar të mendojë për të arritur një nivel të tillë?

Pse jo! Unë mendoj se i kemi të gjitha mundësitë. Mjafton të shikojmë një skuadër si Sllovenia, me të cilën ne jemi përballuar edicionin e shkuar dhe kemi qenë pothuaj të barabartë. Kemi barazuar dy ndeshje me ta, me një superioritet më të madh në lojë. Ndërkohë ata tashmë do të luajnë në Botëror. Ndaj nuk ka arsye pse të mos ëndërrojmë që edhe ne të luajmë në Euro 2012.

Çfarë i mungon aktualisht ekipit tonë kombëtar, për të qenë një skuadër konkurruese?

Normal që i mungojnë futbollistët cilësorë. Nëse do të kishim më shumë futbollistë cilësorë në të gjitha repartet, konkurrenca për një vend në formacion do të ishte edhe më e madhe, skuadra rrjedhimisht do ishte edhe më e fortë dhe sigurisht që edhe rezultatet do të jenë edhe më të mira në të gjitha aktivitetet ku do të luajmë.

Si po shkon karriera juaj në Ukrainë, është një kampionat shumë i fortë dhe për më tepër jeni në një skuadër me pretendime?

Sezonin e shkuar kemi qenë shumë mirë, siç e dini fituam edhe Kupën e Ukrainës. Arritëm të luajmë edhe në Kupën UEFA dhe mund të them që ka qenë një vit shumë i suksesshëm. Fillimi i këtij sezoni nuk ka qenë shumë i mirë, por gradualisht skuadra po përmirësohet dhe rezultatet po tregohen më së miri në tabelën e klasifikimit. Synimi i klubit është për të arritur në kupat europiane dhe them se është një objektiv i mundshëm.

Cilat janë synimet më të afërta të Currit në karrierën profesionale?

Synimet dihen: paraqitje sa më e mirë e ekipit në Ukrainë, po ashtu edhe me kombëtaren. Sigurisht që jam i interesuar edhe për një skuadër më të mirë europiane.

Ka ndonjë të ardhme të Currit në një prej kampionateve më të forta të Europës, si Serie A Itali, Premiership Angli, Bundesliga Gjermani?

Po, është më se normale të ëndërroj të luaj me një nga këto kampionate. Nuk dua që të nxitohem, do të vijoj të punoj sa më shumë këtu ku jam dhe më pas do të shikoj me kujdes dhe ofertat që të kem.

Të flasim pak për pjesën jashtë fushe: të gjithë të njohin që je një djalë “kopertinash”, ka ndonjë sekret që ta zbulojmë për lexuesit e revistës Shqip?

Për të mos e lënë pa përgjigje këtë pyetje do të thoja vetëm që ka disa simpati…

Është folur që së shpejti mund të ketë një kombëtare të Kosovës, Debatiku ku e shikon më shumë veten, në Tiranë apo në Prishtinë?

Për momentin unë shikoj vetëm Tiranën. Kosova po has shumë vështirësi për t’u pranuar në familjen e madhe të futbollit. Unë mendoj se të gjithë shqiptarët kudo që janë kanë vetëm një skuadër dhe kjo është skuadra kuqezi. Unë aktualisht luaj për këtë kombëtare mbarëshqiptare, për flamurin kuqezi dhe dua të jap maksimumin.

Shumë futbollistë të ekipit kombëtar kanë arritur në një moshë që nuk i lejon të luajnë edhe për shumë kohë, mendoni se ka emra të rinj që do të pasojnë, të cilët janë të aftë për të bërë një skuadër të fortë?

Është shumë e vërtetë që shumë futbollistë kanë shumë vite që luajnë për kombëtaren, por mendoj se shumë prej tyre kanë akoma për të dhënë për këtë skuadër. Është më se normale që të afrohen edhe shumë futbollistë të tjerë të talentuar për të rritur edhe më shumë cilësinë e skuadrës. Janë afruar shumë lojtarë të mirë, të cilët mendoj se shumë shpejt do të rrisin kualitetin e skuadrës sonë.

Cili do të ishte urimi më i mirë për tifozët kuqezi, që presin aq shumë prej jush në çdo ndeshje?

Duke qenë se tani është afruar edhe viti i ri do t’i urojë të gjithëve një vit të mbarë dhe shumë suksese: ta përkrahin siç e kanë përkrahur gjithnjë kombëtaren dhe ne do të japim më të mirën për të mos zhgënjyer besimin e tyre.

Vendose ne Facebook

Artikuj të ngjashëm:

• TIRONA, STAROVA DHE MORALI I FUTBOLLIT
• Akti I fundit në Qemal Stafa
• Kampionati, futboll apo teatër?
• Sidni Hoxha, ‘Princi’ i notit shqiptar
• Kombëtare përgjysmë

Futbolli është një lojë që përjetohet me ndjenja, me momente të veçanta, me suksese, që të gjitha bashkë kontrollojnë drejtimin e aktiviteteve, ashtu sikundër edhe dështimet: pas humbjes me Hungarinë ishte errësirë e plotë, ndërsa në fund u shfaq një reze e zbehtë drite. Kombëtarja shqiptare ka dhënë shenja jete në orët e fundit të eliminatoreve të Botërorit 2010, në përballjet me më të fortët e kontinentit, ndërkohë që bilanci i të gjithë edicionit nuk kishte asnjë ndryshim me paraardhësit. Ka përfunduar edhe një tjetër tur ndërkombëtar për skuadrën shqiptare të futbollit, i cili u deklarua si ndër më të rëndësishmit në startin e tij, por që rrugës u copëtua për shumë arsye. I nisur nën hijen e holandezit Ari Haan edicioni i kombëtares shqiptare u duk se do të ishte pa shumë shkëlqim, ndërkohë që shumë shpejt humbi ekuilibër dhe u bë më shumë se mediokër. Largimi i holandezit u pa si shpëtimi i edicionit, por rruga u bllokua pikërisht nga përballjet me kundërshtarët e drejtpërdrejtë. Në këto kushte objektivat e deklaruara nga krerët e futbollit, mbetën vetëm në titujt e gazetave apo bisedat e rëndomta në studiot sportive, ndërsa pozicionimi në klasifikimin e përgjithshëm nuk kishte ndryshim nga të mëparshmit, në mos akoma edhe më poshtë. Në krye të skuadrës kuqezi u rikthye një kroat, Josip Kuzhe, që pakkush ia kish dëgjuar bëmat, ndërsa media bëri më shumë bujë me jetën e tij private. I karikuar me shumë entuziazëm dhe me pak fat në detyrën e tij, kroati arriti që të krijojë shpejt një profil të besueshëm, ndërsa skuadra filloi të prezantohet ndryshe. Një modul i ri, emra të harruar që rikthehen në formacion dhe disa lojëra plot grintë rikthyen entuziazmin e munguar për dashamirësit e futbollit. Dështimi i edicionit u pranua nga të gjithë, ndërsa tashmë një erë e re ka nisur dhe projekti i ri mban emrin e Josip Kuzhe, sigurisht duke e nisur nga fillimi.

Sërish ne vendin e fundit

Nëse trajneri Haan gjatë periudhës së tij të euforisë si trajneri i kombëtares shqiptare kërkonte ta çonte skuadrën tonë në finalet e Botërorit 2010, synimet e drejtuesve të futbollit ishin të minimizuara për të luajtur në një vazo më të mirë për në shortin e evropianit. Sinkron me objektivat e drejtuesve të futbollit, duket se është edhe trajneri aktual, Josip Kuzhe, që mendon se rrugëtimi i Shqipërisë duhet të kalojë nëpër disa stade të pashmangshme. Në fakt ky është një objektiv real për një vend të vogël si Shqipëria, ku futbolli është në një letargji pa limit. Por edhe këtë herë objektivi ka munguar dhe mund të thuhet që sezoni u përcoll me gotën gjysmë plot.

Dështimi i Arie Haan

Në analizën e sezonit një paragraf shumë i gjatë i është kushtuar trajnerit holandez, Arie Haan, nën drejtimin e të cilit skuadra nuk arriti të tregonte asnjë vlerë, madje dështoi edhe në ato takime që në letër i kishim llogaritur si të fituara. Nën drejtimin e holandezit skuadra ishte krejt e paorientuar dhe më shumë trajneri Haan nuk arriti asnjëherë që të mësonte të gjithë emrat e futbollistë që kishte në skuadër. Pak gjurmë la në aspektin teknik, ndërsa tabela e rezultateve nuk ishte e përshtatshme me objektivat që ju kërkuan në fillimin e edicionit. Shpesh holandezi ishte konfliktual, me sportistët, mediat, madje edhe me drejtuesit e federatës, duke u bërë një element pak i pranueshëm edhe për publikun. Kur erdhi në Tiranë deklaroi se do të na çonte në Botëror, por shumë shpejt e kuptoi që ishte reklama e gabuar. Teksa linte Rinasin në ditën e fundit, volli aq shumë vrer sa nuk i kishte thënë në të gjithë jetën e tij bashkë.

Rikthimi i Sulmuesve

Një nga meritat që mund t’i evidentojmë trajnerit kroat Josip Kuzhe përgjatë drejtimit të skuadrës në gjysmën e dytë të eliminatoreve të Botërorit 2010 është padyshim aktivizimi për çdo ndeshje i dy sulmuesve. Forma shumë e mirë e Hamdi Salihit është duke kaluar në kampionatin austriak, por edhe eksperienca që tashmë ka fituar Erjon Bogdani i kanë krijuar bindjen kroatit se skuadra duhet të kërkojë më shumë. Të dy sulmuesit janë përshtatur më së miri në këtë formacion dhe marrin e japin nga pjesa tjetër e skuadrës, por ajo që tashmë duhet të zgjidhet për edicionin e ardhshëm është padyshim përzgjedhja e alternativave. Emrat më bindës në takimet e fundit kanë qenë ato të Edmond Kapllanit dhe Besart Berishës, por që duket të pamjaftueshëm për të dhënë garanci për vazhdimësinë.

Sakrifikimi i Lorik Canës

Mbrojtja vazhdon të mbetet reparti me më pak alternativa dhe lëvizja e detyrueshme e trajnerit kroat ka qenë sakrifikimi i Lorik Canës. Kapiteni, ndryshe nga pozicioni i tij natyral në qendër të mesfushës ka bërë një hap mbrapa, duke kaluar në qendër të mbrojtjes. Së bashku me Currin ata formojnë një dyshe kompetitive, duke plotësuar njëri tjetrin në shumë situata. Këta janë emrat më stabël në këtë repart, ndërkohë që alternativat për t’i zëvendësuar janë pak bindës. Kuzhe ka provuar shumë futbollistë që gjatë ndeshjeve që ka patur në dispozicion, por duket se elementët e përzgjedhur deri tani janë të pamjaftueshëm. Prej kohësh Lorik ka treguar qëndrueshmëri dhe karakter në prezantimet e tij dhe me të drejtë ai është kthyer në një lider të skuadrës.

Një lider pa skuadër

Nëse ka një futbollist që duhet të komplimentohet për pjesën e dytë të eliminatoreve të Botërorit 2010 është padyshim, Ervin Skela. Veterani i mesfushës ka bërë një prezantim pothuaj perfekt në ndeshjet e fundit dhe megjithëse emri i tij nuk ka figuruar në asnjë skuadër klubesh për të paktën 6 muaj, ai tregoi se ka ende për të dhënë për këtë skuadër. Labi me numër 13 është evidentuar mbi të tjetër, diku me një prekje magjike, krosime të milimetruara, sprinte dhe dyluftime në ¾ e fushës dhe skuadra arrin të prodhojë në fazën sulmuese falë një futbollisti që ofron vizion. Kuzhe i ka dhënë më shumë liri në fushë dhe zotërim më të madh të topit gjatë lojës dhe kjo është pjesa e tij e preferuar. Skela i është përgjigjur pozitivisht për edicionin që lamë pas, ndërsa pasardhësi kërkon një ritëm tjetër dhe megjithëse paraqitja e tij mund të jetë sërish e lartë, përzgjedhja e një emri të ri për ta dubluar nuk është luks, por domosdoshmëri. Kuzhe nuk e ka vënë ende gishtin mbi një tjetër futbollist dhe koha nuk pret.

Talentet e munguar

Është folur shpesh për talente të rinj dhe emra futbollistësh të besueshëm për të plotësuar organikën, por duket se edhe këtë edicion ata kanë qenë me pikatore. Disa prej tyre janë konsideruar si porosi e “sheface”, ndërsa të tjerët për të plotësuar organikën, ndoshta edhe për ti zënë qëllimisht vendin dhe ndonjë tjetri. Pak orë pas mbërritjes në Tiranë, Kuzhe lançoi emrin e Emiljano Vilës, që përveç një prezantimi modest në përballjen me Gjeorgjinë nuk arriti të linte gjurmë në takime të tjera. I vetmi që ndoshta mund të evidentohet është portieri Ujkani, që pas dëmtimit të Beqajt dhe disa momenteve të paqëndrueshme të Hidit u kthye në një futbollist fiks në formacion, e madje edhe një siguri në disa raste për prapavijën. Emrat e tjera, si Hyka, Bakaj, Lila apo Franc Veliu, pavarësisht paraqitjeve që bëjnë në klubet përkatëse janë emrat që mbeten kandidatë, por pa përkrahjen dhe hapësirën e mjaftueshme.

Vendose ne Facebook

Artikuj të ngjashëm:

• TIRONA, STAROVA DHE MORALI I FUTBOLLIT
• Akti I fundit në Qemal Stafa
• Kampionati, futboll apo teatër?
• Sidni Hoxha, ‘Princi’ i notit shqiptar
• Debatik Curri: “Shqipëri, bëhu gati për Europian”